Gece ilerlemişti. Mardin ‘ in sokaklarında bir meltem,baharın habercisi gibi esiyordu. Konağın içerisinde ayak sesleri yankılandı. Bara’ın konağın avlusundan geçip, gizlice Berivan’ ın odasının bulunduğu koridora yöneldi. Herkes uykudaydı ama onun kalbi uykudan çok uzaktaydı.
Kapının önünde durdu. Tereddüt etti, tinde kapıyı tıklattı.
Berivan kapıyı açtı. Karşısında Baranı görünce gözleri büyüdü. Şaşırdı. Korudura baktı. Gözleri doldu. Baran gülümsedi.
Baran fısıltıyla: “ sadece bir an.. Seni görmeye ihtiyacım vardı “.
Berivan onu hemen odasına çekti.
“Baran.. Her şeyin içinde tek nefes kaldı bana: sen…”.
Baran adım attı. Aralarındaki mesafe kapanınca, Berivan’ın elini tuttu. O an dünya durmuş gibiydi.
Baran: “O gün bahçede sana ‘sabret’ dediğimde, içim yanıyordu. Sana ‘dayan’
