Efnan valizini sürükleyerek merdiven başına yöneldiği sırada, arkasından koşan ayak sesleri yankılandı. Boran…
— “Efnan! Dur! Lütfen dur…”
Efnan başını çevirmedi. Bir an bile duraksamadı. Merdivenin ilk basamağına adımını atarken, Boran hızla gelip önüne geçti. Nefes nefese, titrek bir haldeydi.
— “Beni bir dinle… Ne olur sadece bir dakika…”
Efnan gözlerini kısarak baktı.
— “Daha kaç dakika, kaç saat, kaç ay senin sözlerine kandım Boran? Kaçıncı bu?”
Boran, kelimelerin boğazında düğümlendiğini hissetti. Yine de devam etti:
— “Biliyorum… Çok şey yaşadık. Çok şey yarım kaldı. Ama bu defa başka… Ben seninle gelmek istiyorum. Şu anda gidemem, çünkü bu yaşananları çözmem gerek. Ama çözer çözmez… ilk uçakla peşinden geleceğim.”
Efnan kaşlarını kaldırdı, gözlerinde bir kırılgan öfke parla
