Konağın büyük salonunda herkes bir aradaydı. Herkesin gözleri Boran’ın üzerindeydi. Bir tarafta Hamit Ağa dimdik durmuş, oğlunu bir daha kaybetmemenin verdiği huzuru yaşarken diğer tarafta Zelal Hanım gözyaşlarını tutmakta zorlanıyordu. Hakan ve Akif yan yana durmuş, sessizce dinlemeye hazırdı.
Efnan ise Boran’ın yanından bir an bile ayrılmıyordu. Elini eline kenetlemiş, gözlerinden eksik olmayan yaşlar hâlâ yanaklarında parlıyordu. Karnını okşayarak Boran’a bakıyor; hâlâ orada olduğuna inanamıyordu.
Boran derin bir nefes aldı. Yaşadıklarını anlatmak, bir kez daha yaşamak gibiydi. Ama bunu söylemek zorundaydı.
Sadece kendisi için değil; sevdikleri de nelerle mücadele ettiğini bilmeliydi.
— “Beni sınırı geçmeden önce bir tuzakla yakaladılar,” diyerek söze başladı.
Gözleri uzaklara dalm
