เจ้าสาวเสี่ยงรัก

ถ้าเราโสด มาแต่งงานกัน!

“ปิ่น”

“อือ…ฉันรู้ว่าเจ้าบ่าวหนีไปแล้ว” เจ้าสาวใบหน้าเศร้าเงยหน้ามองเพื่อนชายใจหญิงที่อยู่กับเธอมาตั้งแต่ต้น “ขอฉันนั่งสงบสติอารมณ์อีกห้านาที”

“อืม อยากร้องก็ร้องฉันจะนั่งอยู่ตรงนี้”

“_” ปิ่นแค่เงียบแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างฝ่าความมืด...บนถนนไม่ไกลมีรถผ่านไปมาอยู่สองสามคัน ไม่แน่ว่าหนึ่งในนั้นคงเป็นรถของอดีตเจ้าบ่าวของเธอกับ ‘เลขา’ ของเขาเอง “เฮ้อ!!!!” หันมามองเพื่อนชายในชุดไทยประยุกต์สีขาว รูปร่างสูงโปร่ง ผมยาวสลวยเกล้ามวยขึ้นด้านบน หน้าอกคัพซีที่เพิ่งไปอัพมาสดๆ ร้อนๆ หน้าตาแต่งแบบพองามจะเหลือก็แค่ช่วงล่างที่มันยังไม่ได้ ‘ตอน’ “ไปข้างล่างกันเถอะจีน” ในใจนึกสงสารตัวเองที่การเสี่ยงครั้งนี้ล้มเหลวไม่มีชิ้นดีแต่จะว่าไป พี่จอมมันเผยธาตุแท้มาตอนนี้ดีกว่าเธอมารู้หลังจากเข้าหอไปแล้ว ‘เคยคิดอยู่เหมือนกันเรื่องพี่จอมกับพี่หวานเลขาสุดอึ๋มคนนั้น’ แต่ไม่รู้ทำไมเธอก็ยังอยากจะเสี่ยง

“ไปทำไม”

“ฉันจะลงไปบอกทุกคนว่างานแต่งยกเลิกเพราะว่าที่ผัวหนีไปแล้ว”

จีนทำตาโต “แกไม่อายเขาเหรอ”

“ความรู้สึกฉันตอนนี้มันเกินกว่าคำว่าอายแล้วล่ะจีน” เจ้าสาวหยิบเครื่องประดับทั้งหลายออกจากหัว ปลดความหนักอึ้งของมันทิ้งไปเหมือนใจที่แหลกสลาย เรื่องละครความรักโง่ๆ ของเธอมันไม่เคยมีอยู่จริง ‘และใช่…ละครความรักที่เธอคิดว่ามันจะมี’

มือบางคว้ามือเพื่อนสนิทเดินออกจากห้องหอไปยังชั้นล่างในเวลาสามทุ่มครึ่ง แขกเหรื่อมากกว่าครึ่งยังคงนั่งดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน บ้านสวนที่จัดงานแต่งนี้เป็นบ้านของพ่อกับแม่เธอเอง แขกในงานส่วนใหญ่ก็เป็นคนแถวบ้านที่รู้จักมักคุ้น ‘ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้วล่ะ’

คนหลายคนหันมามองเจ้าสาวหุ่นอวบเดินลงมา ทั้งๆ ที่ไม่น่าจะเป็นแบบนั้น เสียงดนตรีเงียบลงราวกับรู้ว่าเรื่องใหญ่ได้เกิดขึ้นแล้วพร้อมๆ กับเสียงเงียบของทุกคนในงาน คุณแม่ของปิ่นรีบเดินเข้ามาหาลูกสาวทันที

“ยัยปิ่น!! ลงมาทำไมน่ะลูกมันจะเสียฤกษ์” แม่เป้าถาม

เจ้าของชื่อมองเลยไปยังพ่อและแม่ของเจ้าบ่าว ‘พี่จอม’ ลูกเจ้าของร้านเฟอร์นิเจอร์อันดับหนึ่งในจังหวัดอย่างค้นคว้า ปิ่นไม่รู้ว่าพ่อกับแม่พี่จอมจะรู้เรื่องนี้รึเปล่า แต่ถ้ารู้พวกเขาก็คงรีบออกจากงานกันไปแล้ว เจ้าสาวถูกทิ้งทำหน้าเศร้าตอบแม่ของตัวเอง “มันเสียฤกษ์ตั้งแต่ตอนที่เจ้าบ่าวหนีไปแล้วล่ะค่ะแม่” คำตอบนั้นทำให้งานทั้งงานเงียบสงัดราวกับหยุดหายใจ

ความโกลาหลเกิดขึ้นเมื่อพ่อกับแม่ของพี่จอมพากันกดโทรศัพท์หาลูกชายจนมือระวิง เพื่อนบางคนวิ่งวุ่นหาเจ้าบ่าวกันทั่วงานไม่เว้นแม้แต่ในห้องหอ

อดีตเจ้าสาวเดินไปนั่งมองความวุ่นวายในงานของตัวเองแล้วเริ่มน้ำตาคลออีกครั้ง เหล้ายี่ห้อดังถูกดื่มเข้าไปไม่หยุด ความเสียใจครั้งนี้ทำเอาปิ่นไปไม่เป็น น้ำตามากมายไหลลงอาบแก้มโดยปราศจากเสียงสะอื้น ข้างกันนั้นมีจีนเฝ้ามองอยู่ไม่ไปไหน ยังคงเป็นจีนเท่านั้นที่นั่งอยู่…ข้างๆ

๑------------------------------------๑

01.00 บนห้องนอน

อดีตเจ้าสาวนอนฟุบหน้าลงบนเตียงด้วยอาการเมาอย่างหนัก ในหัวสับสนยุ่งเหยิงไปหมดจนไม่รู้ว่าอันไหนฝันอันไหนจริง

“อิจีนน” คนเมาปัดป่ายมือไปมาเมื่อรู้สึกได้ว่ามีผ้าเย็นๆ เช็ดไปตามใบหน้า ดูน่ารำคาญ

“อะไร” เจ้าของชื่อใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าตาเพื่อนสนิทที่เลอะทั้งน้ำตา ทั้งเครื่องสำอางค์ออกอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกของจีนตอนนี้มันจุกอกไปหมดเหมือนกับปิ่น ‘ทั้งสงสารและโกรธ’ ไอ้จอมคนสารเลวคนนั้น

“ฉันเมา”

“อืม รู้” มือเรียวเช็ดมาจนถึงเนินหน้าอกอวบอิ่มอย่างไม่รู้สึกพิศวาสอะไรเพราะเขาเป็นชายใจหญิง ‘กูชอบผู้’ แน่ๆ

“เมา แต่คิดได้”

“_” ยังรอฟังอย่างตั้งใจมือก็เช็ดไปเรื่อยๆ

“คิดได้ว่า...ถ้าอายุสามสิบฉันจะแต่งงานกับแก” ความรู้สึกส่วนลึกในอกสั่งให้พูดออกมา

?? “_” พูดเรื่องห่าอะไรเนี่ย

“ถ้าเราโสดมาแต่งกัน เอิ๊ก!!!” สะอึกเหล้าออกมากลิ่นเหม็นหึ่งแต่คนฟังยังคงตกใจและชะงักค้างอยู่อย่างนั้น

จีนโวยวายใส่คนเมาทันทีอย่างอดใจไม่ไหวขึ้นกูขึ้นมึง “กูเป็นตุ๊ด!!”

“เออ!! ก็แต่งแบบตุ๊ดๆ นั่นแหละวะ” ครางบ่นอีกสองสามครั้งก่อนจะหลับไปทั้งอย่างนั้น

จีนยังคงนั่งค้างอยู่ในท่าเดิมเพราะช็อก เขามองเพื่อนหุ่นอวบเต็มไม้เต็มมือที่ถูกทิ้งสดๆ ร้อนๆ อย่างไม่เข้าใจ สงสัยมันคงจะเมามากไปหน่อย ‘เพ้อเจ้อนั่นล่ะนะพรุ่งนี้คงจะลืมไปหมด’ ก้มมองหน้าอกที่เพิ่งฉีดซิลิโคนเพิ่มมาหมาดๆ ‘ถ้าเอากันจริงๆ คงจะพิลึกไม่หยอกล่ะวะ’ หัวเราะกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง

๑------------------------------------------๑

เช้าวันต่อมา

เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นมาจนถึงห้องนอนของอดีตเจ้าสาวที่จะเรียกว่าม่ายขันหมากก็คงจะไม่ถูกต้องนักเพราะพี่จอมยังนั่งรดน้ำสังข์กับเธอเพียงแต่ตอนเข้าหอกลับหนีหายไปก็แค่นั้น

“ออกไปจากบ้านเพื่อนกูเดี๋ยวนี้!!!” เสียงจีนเพื่อนรักดังเรียกสติปิ่นให้ตื่นเต็มตา

“ไม่!!! พี่กับปิ่นแต่งงานกันแล้วนะ”

“พอเถอะตาจอม จะไปไหนก็ไปแค่นี้ปิ่นก็เสียใจมากแล้วนับแต่นี้ต่อไปก็อย่ามาพบมาเจอกันอีก ป้าขอล่ะ” เสียงแม่เป้าดังขึ้น

ปิ่นลุกขึ้นนั่งตั้งสติอีกเพียงชั่วครู่ ก้มมองตัวเองที่อยู่ในชุดนอนเรียบร้อยดี คงไม่พ้นอิจีนเพื่อนรักที่รู้ใส้รู้พุงกันหมดทุกอย่างเป็นคนเปลี่ยนให้แน่ๆ สองขาคนอวบเดินลงจากเตียงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน เงยหน้ามองกระจกเห็นหน้าตัวเองที่ถูกทำความสะอาดเป็นอย่างดีก็ยิ้มหวาน คงเป็นจีนคนเดิมที่ดูแลทุกอย่าง คิดแล้วก็พาตัวเองที่ทำใจได้แล้วเดินไปจบเรื่องราวอันแสนวุ่นวายกับความรักจอมปลอมที่ผ่านมาหนึ่งปีนี้เสียที

๑---------------------------------๑

หน้าบ้าน

อดีตเจ้าสาวผู้ถูกทิ้งเมื่อคืนเดินลงมาท่ามกลางเสียงถกเถียงกันด้านหน้า ปิ่นมองพี่จอมด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่รู้ทำไมการตัดใจจากคนที่ทำร้ายกันอย่างแรงถึงได้ง่ายกว่าที่คิด ‘ไม่มีน้ำตาให้ไหลแล้ว’

“ปิ่น!!!” เจ้าบ่าวหนีคืนเข้าหอวิ่งไปหาเจ้าสาวอวบอิ่มที่เขายังไม่เคยได้คลุกวงในด้วยแม้แต่ครั้งเดียวเพราะเธอนั้นหวงตัวและติดเพื่อนกะเทยที่ชื่อจีนมาก มากถึงขนาดที่ว่าไปเดตยังต้องพากะเทยคนนั้นไปด้วย เขาจึงไม่เคยมีโอกาส มากสุดก็แค่จับมือเท่านั้น “พี่ขอโทษ เมื่อคืนเพื่อนพี่มีเรื่องนิดหน่อยจนต้องออกจากงานไปช่วยเพื่อน”

“เหรอคะ”