“แกคิดยังไงกับเรื่องที่ม๊ากับแม่แอบคุยกันวันนั้น” จีนถามออกมาเมื่อมีโอกาส
“เรื่องลูกน่ะเหรอ?” ใจปิ่นแอบเต้นผิดจังหวะนิดหน่อย
“อืม”
“ก็…ยังไงก็ได้ มีก็ดีเพราะฉันเป็นลูกคนเดียวแต่ถ้าแกไม่สะดวกใจเราก็อยู่กันแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไง ไม่ได้ซีเรียส” ปิ่นมองเพื่อนตัวสูง “แล้วแกอ่ะ”
“ฉัน…ไม่รู้ว่ะ ฉันว่าฉันชอบผู้และคิดว่าเราอยู่กันแบบนี้ไปก็ได้ แต่พอได้ฟังสองคุณแม่พูด…ฉันก็หนักใจจะถามว่าอยากมีลูกมั้ย ก็อยากเพราะฉันรักเด็กแต่ฉันไม่คิดว่าจะมี” จีนหยุดเดิน “แกเข้าใจใช่มั้ย”
ปิ่นแค่มองตอบจีนแล้วยิ้ม ‘เข้าใจแต่ไม่รู้ทำไมมันหน่วงจัง’
จีนไม่ได้รับคำตอบกลับมานอกจากรอยยิ้มที่เขาเข้าใจว่าปิ่นก็คงคิดเหมือนกัน “แต่ถ้าพวกท่านอยากมี เราไปทำกิฟท์กันก็ได้นะ” ทำตาลุกวาวกับความคิดสุดเริ่ด “ใช่มะ!! วินวิน”
“อืม…อะไรก็ได้ ฉันไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว” แค่นั้นที่ปิ่นตอบก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปจนสุดชายหาด ตรงนั้นมีร้านอาหา
