เช้าตรู่วันเปิดภาคเรียน บรรยากาศในคฤหาสน์ศิลาวารินดูเงียบเชียบ แม้ว่าแฝงด้วยความกดดันน้ำรินตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกประหม่าจนแทบไม่ได้นอน หล่อนจัดการชำระล้างร่างกายหวังให้สายน้ำช่วยชะล้างความกังวลออกไป แต่เมื่อก้าวออกมาจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนหนาพันกาย ร่างบางก็ต้องชะงักกึกจนเกือบเสียหลัก
ปรานต์ไม่ได้ขยับหนี สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นกวาดมองร่างเล็กนิ่ง แววตาที่เคยเย็นชาดูเข้มขึ้นวูบหนึ่งอย่างเปิดเผยเมื่อเห็นหยาดน้ำใสเกาะพราวบนผิวขาวเนียนละเอียดที่พ้นขอบผ้าขนหนูออกมา ความเงียบปกคลุมห้องจนน้ำรินได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว
เขาก้าวเท้าเข้ามาหาช้า ๆ ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่ใกล้ ๆ ขึ้นมา น้ำรินยืนตัวแข็งทื่อเมื่อร่างสูงสง่าหยุดลงตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมบุรุษจาง ๆ ผสมกับกลิ่นสบู่อ่อน ๆ จากตัวเธอทำให้อากาศในห้องดูหนักอึ้งขึ้น
"ผมยังเปียกอยู่ เดี๋ยวก็ไม่สบาย"
ปรานต์ไม่ได้เพียง
