บรรยากาศภายในรถขากลับเงียบสนิทกว่าขาไปหลายเท่า ปรานต์นั่งนิ่งจมอยู่ในห้วงความคิดถึงคำเตือนของคุณแม่ชี ส่วนน้ำรินก็นั่งตัวเกร็ง พยายามรักษาระยะห่างตามที่ได้รับคำสั่งสอนมา เธอเหลือบมองเสี้ยวหน้าคมเข้มของเขาเป็นระยะ ความเมตตาที่เขาแสดงออกที่โบสถ์ทั้งอาหารเลี้ยงเด็ก ๆ และเงินบูรณะอาคารมันสลักลึกอยู่ในใจเธอจนยากจะถอน แต่นั่นยิ่งทำให้น้ำรินหวาดกลัว... กลัวว่าหัวใจของเธอจะเผลอไผลไปติดกับดักแห่งร่มเงาที่แสนอบอุ่นนี้
ทันทีที่รถยุโรปสีดำเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้ามุขคฤหาสน์ศิลาวาริน ความเย็นเยียบที่คุ้นเคยก็เข้าจู่โจมน้ำรินทันที ลุงชิดยังไม่ทันจะเดินมาเปิดประตูให้สนิท บานประตูไม้สักหน้าบ้านก็ถูกกระชากเปิดออก
ปนินตา ยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น ใบหน้าสวยเฉี่ยวบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ดวงตาของเธอวาวโรจน์จ้องเขม็งมาที่น้ำรินราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
“ไปไหนกันมาคะ” เสียงแหลมตวาดก้องไปทั่วโถงทางเดิน ทันทีที่ปรานต์แ
