แสงเงินแสงทองของเช้าวันใหม่ล่วงล้ำผ่านรอยแยกของผ้าม่านในคฤหาสน์ศิลาวาริน แต่มันกลับไม่อาจขับไล่ความมืดมนที่ปกคลุมอยู่ในใจของน้ำรินได้เลย หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับความหนักอึ้งที่หน้าอก ขอบตาที่บวมช้ำจากการผ่านค่ำคืนที่แสนทรมานเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญของสงครามระหว่างความรักและความถูกต้อง เธอยืนส่องกระจก จ้องมองเงาของเด็กสาวที่ดูเปราะบางเหลือเกินในชุดสุภาพสะอาดตา
“จำไว้นะน้ำริน... ความกตัญญูและศีลธรรมต้องมาก่อนความปรารถนาเสมอ” เธอกระซิบพร่ำบอกตัวเองซ้ำๆ ราวกับสวดมนต์ นึกถึงแววตาเมตตาของคุณแม่ชีที่โบสถ์ ซึ่งเป็นประภาคารเพียงหนึ่งเดียวในยามที่เธอหลงทางในทะเลแห่งตัณหา
หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย น้ำรินก็รีบลงมาช่วยงานป้าสายหยุดในครัวตั้งแต่เช้ามืด กลิ่นหอมของข้าวต้มและเครื่องเทศไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหิวเลยแม้แต่น้อย เธอเลือกที่จะวุ่นวายอยู่กับงานบ้านเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับ ‘ใครบางคน’ ที่โ
