เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์คันหรูค่อยๆ ดับลงหน้าประตูโบสถ์ไม้หลังเก่า ความเงียบสงัดของยามโพล้เพล้เข้าปกคลุมบรรยากาศรอบกาย น้ำรินก้าวลงจากรถพร้อมกับกระเป๋าใบเล็กที่บรรจุเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุด และความทรงจำที่หนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับไหว
“ถึงแล้วครับคุณน้ำริน” ลุงชิด คนขับรถเก่าแก่ของตระกูลศิลาวารินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจ เขาเห็นเด็กสาวคนนี้มาตั้งแต่เธอยังเป็นเพียงเด็กในอุปถัมภ์ของโบสถ์เมื่อหลายปี จนกลายเป็นหญิงสาวสะพรั่ง และเขาก็ไม่ใช่คนเบาปัญญาพอที่จะมองไม่เห็น ‘สายตา’ ของเจ้านายใหญ่ที่มองมายังเธอ
“ขอบคุณมากค่ะลุงชิด ฝากดูแลคุณท่าน... และฝากขอโทษป้าสายหยุดด้วยนะคะที่น้ำรินออกมาแบบกะทันหัน” น้ำรินพยายามปั้นยิ้ม แต่ดวงตาของเธอกลับหม่นแสง
“ไม่ต้องห่วงครับคุณน้ำริน ลุงจะรายงานคุณท่านให้ทราบว่าคุณมาถึงอย่างปลอดภัย... คุณท่านกำชับลุงไว้หนักหนาว่าต้องดูแลคุณให้ดีที่สุด”
คำสั่งของปรานต์ทำให้น
