ลมหนาวยามดึกพัดโชยผ่านลานน้ำพุที่เคยคลาคล่ำไปด้วยผู้คน บัดนี้เหลือเพียงความเงียบสงบที่โอบล้อมคฤหาสน์หลังงาม แขกเหรื่อกลุ่มสุดท้ายได้ร่ำลาและเดินทางกลับไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงแสงไฟประดับที่ค่อย ๆ ถูกดับลงทีละดวงตามคำสั่งของลุงชิด บรรยากาศที่เคยตึงเครียดจากเหตุการณ์ปะทะกันเมื่อครู่เริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนของราตรีที่เข้ามาแทนที่
ณ บริเวณหน้ามุขบันดินหินอ่อน รถตู้ของทางโบสถ์จอดรอเตรียมออกเดินทาง แม่ชีมาเรีย และคณะแม่ชีเดินนำเด็ก ๆ ออกมาส่งท้ายความประทับใจ เด็กน้อยแต่ละคนแม้จะดูง่วงนอนแต่ในมือยังคงกำซอง "ค่าขนมพิเศษ" ไว้แน่นด้วยความหวงแหน ปรานต์ยืนเคียงข้างน้ำรินที่สีหน้ายังคงซีดเผือดแต่ดูมั่นคงขึ้นภายใต้เงาของเขา เขาเดินเข้าไปหาแม่ชีมาเรียด้วยท่าทางที่ดูอ่อนน้อมกว่าปกติ
"ขอบพระคุณศาสตราจารย์มากเหลือเกินค่ะ สำหรับความเมตตาในวันนี้ ทั้งที่พักอาศัยและการต้อนรับที่เกินกว่าจะบรรยาย" แม่ชี
