บรรยากาศในห้องสมุดเช้านี้ดูจะอึดอัดกว่าทุกวัน แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาไม่ได้ช่วยให้หัวใจของคนทั้งคู่ผ่อนคลายลงได้เลย ปรานต์ นั่งประจำอยู่ที่โต๊ะทำงานไม้ตัวเข้ม ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนดูเหมือนรูปปั้นหินอ่อน แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจดจ้องอยู่กับแผ่นกระดาษ แต่ในหัวกลับวนเวียนอยู่กับภาพเหตุการณ์เมื่อคืน... และคำว่า "พ่อบุญธรรม" ที่ยังคงบาดหูไม่หาย
เขารู้ดีว่าความรู้สึกที่มีต่อน้ำรินมันล้ำเส้นไปไกลเกินกว่าจะย้อนกลับ ดังนั้น "การเว้นระยะห่าง" จึงเป็นทางเดียวที่เขาคิดออกเพื่อปกป้องทั้งตัวเขาและตัวเธอ น้ำรินก้าวเข้ามาในห้องสมุดพร้อมกับถาดน้ำชาและของว่างเหมือนเช่นทุกวัน เธอสังเกตเห็นบรรยากาศที่เปลี่ยนไปทันทีที่สบตากับปรานต์ สายตาที่เคยดูอ่อนโยนลงบ้างเมื่อวานนี้ บัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาและเหินห่างจนเธอรู้สึกชาวาบไปทั้งใจ
"วางไว้ตรงนั้น แล้วกลับไปนั่งที่ของเธอ" ปรานต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบโ
