แสงเงินแสงทองจับขอบฟ้าคฤหาสน์ศิลาวารินในเช้าวันใหม่ ทว่าบรรยากาศภายในห้องทำงานของ ปรานต์ กลับมืดสลัวราวกับเวลายังหยุดนิ่งอยู่ที่กลางดึก ศาสตราจารย์หนุ่มใหญ่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานหน้าต่างบานเดิมที่เขาส่งน้ำรินขึ้นรถไปเมื่อวานเย็น บนโต๊ะมีเพียงกาแฟดำที่เย็นชืดและแบบแปลนอาคารนอนของโบสถ์ที่เขาเปิดค้างไว้ แต่ในใจกลับวนเวียนอยู่กับความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น ก่อนที่ ลุงชิด จะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
“เรียกพบผมแต่เช้า มีธุระด่วนอะไรหรือครับคุณท่าน” ปรานต์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำเป็นขยับแบบแปลนบนโต๊ะ
“ลุงชิด... วันนี้ช่วยเป็นตัวแทนของฉันไปที่โบสถ์ที ฉันสั่งอาหารชุดใหญ่จากร้านประจำไว้ให้เด็ก ๆ รวมถึงของว่างที่น้ำรินน่าจะชอบ... เอ้อ ของว่างที่น้ำรินน่าจะแจกเด็กๆ ได้สะดวกน่ะ” ลุงชิดลอบยิ้มบางๆ กับอาการ ‘ปากไม่ตรงกับใจ’ ของเจ้านาย
“ครับคุณท่าน แล้วเรื่อง
