กลิ่นหอมกรุ่นของแกงเขียวหวานลูกชิ้นปลากรายและขนมปังอบใหม่ ๆ ลอยล่วงหน้ามาก่อนตัวผู้มาเยือนเสียอีก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยของลุงชิดดังสม่ำเสมอมาตามทางเดินศิลา ก่อนที่ร่างท้วมในชุดสุภาพจะปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับคนงานอีกสองคนที่ช่วยกันหิ้วปิ่นโตเถาใหญ่และถาดขนมหวาน
"พักทานมื้อเที่ยงกันก่อนเถอะครับ คุณน้ำริน ๆ วันนี้คุณท่านสั่งจัดเต็มมาให้ทุกคนเลย" ลุงชิดเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดีพลางส่งสัญญาณให้คนทึ่มาด้วยช่วยวางอาหารลงบนโต๊ะยาวด้านข้างโบสถ์
เด็กๆ ต่างตื่นเต้นกับอาหารเลิศรสที่นาน ๆ จะได้ทานสักครั้ง น้ำรินค่อย ๆ ละสายตาจากน้อง ๆ เดินเข้ามาหาลุงชิดด้วยรอยยิ้มที่ยังค้างอยู่บนใบหน้าจากการซ้อมที่เปี่ยมสุข
"ลุงชิดลำบากแย่เลยค่ะ ขนมาเยอะแยะขนาดนี้ "
"ไม่ลำบากหรอกครับคุณน้ำริน... คนที่ลำบากน่ะ คือคนที่นั่งจ้องนาฬิกาอยู่ที่คฤหาสน์ต่างหาก" ลุงชิดกล่าวติดตลกพลางลอบมองปฏิกิริยาของหญิงสาว
"คุณท่านกำชับผมนักหนาว่
