รถยุโรปคันหรูค่อยๆ เคลื่อนตัวผ่านถนนลูกรังสายเล็กๆ ฝุ่นสีแดงจางๆ ลอยขึ้นมาคลุ้งกระจายในอากาศสลับกับแสงแดดที่ลอดผ่านทิวไม้เข้าสู่เขตโบสถ์ไม้เก่าหลังเดิมที่น้ำรินเคยอาศัยมาตั้งแต่จำความได้ กลิ่นดิน กลิ่นหญ้าแห้งที่ถูกแดดเผา และความสงบเงียบที่คุ้นเคยทำให้หัวใจที่ตึงเครียดของเด็กสาวผ่อนคลายลงอย่างประหลาด ทันทีที่รถจอดสนิท ลุงชิดรีบลงมาเปิดประตูให้ปรานต์และน้ำริน
ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือกลุ่มเด็กตัวน้อยๆ ในชุดสะอาดตาที่กำลังวิ่งเล่นกันอยู่ใต้ต้นหูกวางกิ่งก้านสาขาใหญ่โต เมื่อเห็นรถแปลกตาและพี่สาวที่คุ้นเคย เด็กๆ ต่างพากันหยุดชะงักและร้องเรียกด้วยความดีใจ
“พี่น้ำริน! พี่น้ำรินกลับมาแล้ว!”
น้ำรินยิ้มกว้างด้วยความสุขล้นปรี่ เธอเกือบจะวิ่งเข้าไปหาเด็กๆ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าต้องรอชายหนุ่มผู้มีพระคุณก่อน น้ำรินหันไปมองปรานต์ จังหวะที่สายตาของทั้งคู่ประสานกันชั่วครู่ ปรานต์เห็นประกายความสุขในดวงตาของเด
