ค่ำคืนของงานเลี้ยงวิชาการระดับนานาชาติ ณ โรงแรมหรูใจกลางเมืองอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของชนชั้นสูง เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาเคล้าไปกับเสียงแก้วไวน์ที่กระทบกัน ปรานต์ ศิลาวาริน ก้าวเข้ามาในงานด้วยท่วงท่าสง่างามสมฐานะประธานบริหารกลุ่มศิลาวาริน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้จับจ้องมาที่เขา กลับเป็นร่างบางในชุดราตรีสีขาวมุกเรียบหรูที่เดินข้างเขา
น้ำริน พยายามซ่อนความประหม่าภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย แม้จะรู้ดีว่าสายตาจากบรรดาคุณหญิงคุณนายและนักธุรกิจรุ่นใหญ่ที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความสงสัยและดูแคลน
"นั่นใครกันน่ะ เด็กในบ้านหรือคนที่ลูกสาวของท่านไปมีเรื่องกันแน่" เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วมาพอให้ได้ยิน
"ได้ข่าวว่าเป็นเด็กที่คุณปรานต์ส่งเสียเลี้ยงดู... หึ หน้าตาก็ซื่อ ๆ ดีนะ แต่ดูท่าคงจะไต่เต้าเก่งไม่เบา"
น้ำรินก้มหน้าลงเล็กน้อย มือที่จับแขนปรานต์สั่นเทาจนเขาใจหาย ชายหนุ่มหยุดฝีเท้าแล้วหันไปสบตาคนข้างก
