ใต้เงา...พ่อบุญธรรม

ตอนที่ 2: รอยร้าวในคฤหาสน์ และหยดน้ำที่ลาจาก

คฤหาสน์ศิลาวาริน

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจทำบุญวันเกิดที่โบสถ์อุปถัมภ์ รถยุโรปสีดำขลับของ ศาสตราจารย์ปรานต์ ศิลาวาริน ก็เคลื่อนตัวเข้าสู่รั้วอัลลอยล์สีทองอร่ามของคฤหาสน์ ‘ศิลาวาริน’ บ้านทรงคลาสสิกขนาดยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนื้อที่หลายไร่ บรรยากาศภายในบ้านเงียบสงบ ทว่าให้ความรู้สึกเย็นเยียบและเจือไปด้วยกลิ่นอายของระเบียบวินัยที่เคร่งครัด

ปรานต์ก้าวลงจากรถ ท่วงท่าของเขายังคงนิ่งสงบ เขาเดินผ่านโถงทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนนำเข้า พลางขยับเนคไทที่เริ่มอึดอัดออกเล็กน้อย สายตาคมกริบเหลือบมองไปทางปีกซ้ายของบ้าน ซึ่งเป็นส่วนของห้องพักรับรองแขก

“คุณสายหยุด...” เขาเรียกหัวหน้าแม่บ้านวัยกลางคนด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำ

“ค่ะ คุณท่าน มีอะไรให้ดิฉันรับใช้คะ?” สายหยุดรีบเดินเข้ามาหมอบรอรับคำสั่ง

“ช่วยจัดคนไปทำความสะอาดห้องพักแขกด้านล่าง... ห้องที่อยู่ใกล้กับเรือนกุหลาบที่สุดน่ะ เอาฝุ่นออกให้หมด เปลี่ยนผ้าปูเตียงและเตรียมเครื่องใช้ให้พร้อม ภายในวันพรุ่งนี้ตอนสายทุกอย่างต้องเรียบร้อย”

สายหยุดเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ปกติห้องนั้นจะใช้รับรองเฉพาะเพื่อนสนิทของศาสตราจารย์เวลามาสังสรรค์หรือแลกเปลี่ยนงานวิชาการนานๆ ครั้ง

“คุณท่านจะมีแขกผู้ใหญ่มาพักหรือคะ ดิฉันจะได้เตรียมอาหารเช้าถูกประเภท”

“ไม่ใช่แขกผู้ใหญ่... แต่เป็นเด็กในปกครองของฉันเอง” ปรานต์ตอบสั้นๆ ตัดบทเพียงเท่านั้น

ในจังหวะนั้นเอง เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง คลิก-คลิก ก็ดังขึ้นจากทางบันไดวน พร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดเดรสแบรนด์เนมสีแดงเพลิงที่ก้าวลงมาด้วยท่าทางมั่นใจ ‘ปนินตา’ ลูกสาวคนเดียวของปรานต์วัย 22 ปี ใบหน้าสวยเฉี่ยวของเธอประดับด้วยรอยยิ้มออดอ้อนทันทีที่เห็นผู้เป็นพ่อ

“คุณพ่อขา กลับมาแล้วเหรอคะ สุขสันต์วันเกิดอีกครั้งนะคะ”

เธอถลาเข้าไปสวมกอดและหอมแก้มปรานต์ด้วยความรักสุดหัวใจ ปนินตาคือแก้วตาดวงใจเพียงหนึ่งเดียวที่ปรานต์เลี้ยงดูมาอย่างตามใจในฐานะ ‘เจ้าหญิง’ ของบ้าน

“ไปทำบุญมาเป็นยังไงบ้างคะ แล้วนี่สั่งป้าสายหยุดจัดห้องพักแขกทำไมกันคะ คุณพ่อจะชวนเพื่อนๆ มาจัดปาร์ตี้วันเกิดย้อนหลังที่บ้านหรือเปล่า นินจะได้ช่วยจองเชฟโรงแรมห้าดาวมาให้” ปรานต์มองลูกสาวด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความขรึม

“พ่อไม่ได้จะจัดเลี้ยงนิน... พอดีโบสถ์ที่พ่ออุปถัมภ์กำลังลำบาก พ่อเลยรับปากคุณแม่ชีว่าจะรับเด็กคนหนึ่งมาช่วยงานที่นี่” รอยยิ้มของปนินตาชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างจับผิด

“เด็ก เด็กที่ไหนคะคุณพ่อ แล้วทำไมต้องให้มาพักห้องรับรองแขกปกติพวกเด็กรับใช้ก็นอนเรือนหลังไม่ใช่เหรอคะ”

“เขามาในฐานะเด็กในปกครอง ไม่ใช่คนใช้ เขาจะมาช่วยพ่อดูแลห้องหนังสือและทำงานเอกสาร... พ่ออยากให้เขาได้มีสมาธิเรียนหนังสือด้วย” ปรานต์ยังไม่ได้บอกรายละเอียดว่าเป็นผู้หญิงรุ่นเดียวกับลูกสาว เพราะเขารู้นิสัยใจคอของปนินตาดีว่าหวงพ่อและหวงพื้นที่ส่วนตัวมากแค่ไหน

“แค่เด็กช่วยงานหนังสือ... คุณพ่อใจดีเกินไปแล้วนะคะ” ปนินตาบ่นอุบ พลางซบไหล่ผู้เป็นพ่อ

“แต่วันนี้วันเกิดคุณพ่อ นินไม่อยากเซ้าซี้ค่ะ ขอแค่อย่าให้เด็กนั่นมาทำบ้านเราวุ่นวายก็พอ”

ปรานต์ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่ใช่ฝ่ามือลูบผมของลูกสาวเบาๆ สายตามองลึกเข้าไปในความสลัวของโถงบ้าน ใจหนึ่งนึกถึงความเงียบเชียบของห้องหนังสือที่เขามักจะใช้เวลาอยู่ลำพัง และอีกใจก็นึกถึงดวงตากลมโตของหยดน้ำน้อยๆ ที่กำลังจะไหลเข้ามาในบ้านหลังนี้... บ้านที่ภายนอกดูสวยงาม แต่ภายในอาจเป็นพายุที่เด็กสาวไม่เคยพบเจอ

ภายในห้องสมุด ที่นั่น... คืออาณาจักรเงียบเชียบที่มีเพียงเขาและวิญญาณของบรรพบุรุษผ่านตัวอักษร ปรานต์มักใช้เวลาเกือบทั้งคืนอยู่ในนั้นเพื่อหนีจากความวุ่นวายของโลกภายนอกและเสียงรบกวนของหัวใจตัวเอง

แต่ในยามนี้เขากลับนึกถึงดวงตากลมโตสั่นระริกราวกับหยดน้ำยามต้องลมของเด็กสาวที่โบสถ์คนนั้น... เด็กที่กำลังจะก้าวเข้ามาเติมเต็มความเงียบของห้องหนังสือให้เปลี่ยนไป

‘หยดน้ำน้อยๆ อย่างเธอ... จะทนทานแรงกดดันในคฤหาสน์หลังนี้ได้นานแค่ไหนกันนะ’ ปรานต์ลอบถอนใจ

บ้านที่ภายนอกดูสง่างามและมั่นคงดั่งปราสาทศิลาแห่งนี้ แท้จริงแล้วภายในอาจเป็นพายุที่เด็กสาวผู้ไร้เดียงสาไม่เคยพบเจอ และพายุลูกที่ใหญ่ที่สุด... ก็อาจจะกำลังยืนออดอ้อนอยู่ข้างกายเขานี่เอง

เมื่อปรานต์ขอตัวขึ้นไปพักผ่อน ปนินตาที่เคยยิ้มร่าเริงก็ค่อยๆ คลายอ้อมกอดออก ดวงตาคู่สวยเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความคลางแคลงใจ เธอหันไปมองป้าสายหยุดที่ยังคงยืนประสานมือรอรับคำสั่งอยู่ไม่ไกล

“ป้าสายหยุด... คุณพ่อไปถูกชะตาเด็กนั่นมาจากไหน ถึงขั้นให้มานอนห้องรับรองแขก” ปนินตาถามเสียงเย็น

“ปกติคุณพ่อหวงห้องหนังสือยิ่งกว่าอะไรดี ขนาดนินจะเข้าไปนั่งเล่นยังต้องขออนุญาต แล้วเด็กที่ไม่มีที่มาที่ไปคนนั้นเป็นใคร ถึงได้มีสิทธิ์เข้าไปยุ่มย่ามในพื้นที่ส่วนตัวของคุณพ่อได้”

“เห็นว่าเป็นเด็กกำพร้าที่โบสถ์ที่คุณท่านไปอุปถัมภ์น่ะค่ะคุณหนู... คุณท่านคงแค่เมตตา” สายหยุดตอบอย่างระมัดระวัง

“เมตตางั้นเหรอ” ปนินตาพึมพำกับตัวเอง สายตามองตามหลังผู้เป็นพ่อที่เดินหายลับไปบนชั้นสอง

“คุณพ่อไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล และนินก็ไม่เชื่อว่าแค่ ‘ความสงสาร’ จะทำให้ศาสตราจารย์ปรานต์ยอมลดตัวลงไปวุ่นวายกับเด็กกำพร้าขนาดนี้... พรุ่งนี้ฉันจะได้รู้กันว่า นังเด็กนั่นมีดีอะไร ถึงทำให้คุณพ่อของฉันเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้”

ความเงียบกลับเข้าปกคลุมคฤหาสน์ศิลาวารินอีกครั้ง แต่มันคือความเงียบที่รอวันระเบิด... เมื่อเงาของต้นไม้ใหญ่กำลังจะทอดทับลงบนหยดน้ำ และพายุที่ชื่อว่าความริษยาก็กำลังตั้งเค้าอยู่อย่างเงียบเชียบ

หยดน้ำที่หลั่งริน... การลาจากที่แสนเศร้า

ในเวลาเดียวกัน ที่โบสถ์อุปถัมภ์พระแม่มารี บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่ปนไปด้วยความยินดี น้ำรินนั่งอยู่บนเตียงไม้หลังเก่าในเรือนนอนรวมของพี่เลี้ยง มือเรียวค่อยๆ พับเสื้อผ้าที่แม้จะดูเก่าแต่ถูกซักจนสะอาดสะอ้านลงในกระเป๋าเดินทางใบย่อมที่เป็นสมบัติเพียงชิ้นเดียวของเธอ

“น้ำริน... ร้องไห้ทำไมลูก” แม่ชีมาเรียเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เมื่อเห็นหยดน้ำตาใสๆ ร่วงเผาะลงบนหน้ากระดาษหนังสือเรียนที่น้ำรินกำลังเก็บเข้ากล่อง

“น้ำรินใจหายค่ะคุณแม่ชี...” เด็กสาวตอบเสียงสั่นเครือ

“ที่นี่คือโลกทั้งใบของน้ำริน น้ำรินจำได้ทุกซอกมุม จำเสียงสวดมนต์ยามเช้า จำรอยยิ้มของน้อง ๆ ได้หมด ถ้าพรุ่งนี้น้ำรินไปแล้ว... น้ำรินจะเหงาไหมคะ แล้วน้ำรินจะทำหน้าที่ได้ดีอย่างที่ท่านศาสตราจารย์คาดหวังหรือเปล่า” แม่ชีเอื้อมมือมาลูบหัวเด็กสาวอย่างปลอบประโลม

“ท่านศาสตราจารย์ปรานต์เป็นคนดี แม้ภายนอกจะดูเข้มงวดและเข้าถึงยาก แต่ท่านมีความเมตตาที่มั่นคงนัก ท่านให้หนูไปช่วยดูแลห้องหนังสือ...”

“นั่นคือโอกาสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของหนูนะน้ำริน หนังสือเหล่านั้นคือสมบัติที่มีค่าที่สุดของท่าน การที่ท่านกล้าฝากมันไว้ในมือหนู แปลว่าท่านมองเห็นบางอย่างในตัวหนู” น้ำรินปาดน้ำตา พลางนึกถึงแววตาคมดุหลังกรอบแว่นของชายคนนั้น

“ท่านบอกให้น้ำรินเรียกท่านว่า ‘คุณท่าน’ หรือ ‘คุณพ่อบุญธรรม’ ค่ะ... แต่น้ำรินไม่กล้าหรอกค่ะคุณแม่ชี ท่านดูสูงส่งเหมือนอยู่คนละโลกกับน้ำริน”

“เรียกตามที่ท่านอนุญาตเถอะลูก เป็นเด็กดี กตัญญู และเจียมตัวอยู่เสมอ ร่มเงาของท่านจะคุ้มครองหนูเอง”

คืนนั้น น้ำรินแทบจะนอนไม่หลับ เธอเดินออกไปยืนอยู่ที่ระเบียงไม้หน้าโบสถ์ มองดูท้องฟ้าที่มืดสนิท เธอสนทนากับดวงดาวในใจเล่าถึงความกังวลที่จะต้องย้ายออกจากโบสถ์ไปสู่คฤหาสน์ศิลาวาริน ความรู้สึกของเธอเหมือนหยดน้ำที่กำลังจะถูกพัดออกจากสระน้ำเล็กๆ ที่คุ้นเคย ไปสู่มหาสมุทรที่กว้างใหญ่และลึกซึ้ง

เธอนึกถึงคำสอนของคุณยาย... ‘น้ำรินเอ๋ย น้ำน่ะมันไม่มีรูปร่างหรอกนะ มันขึ้นอยู่กับว่ามันอยู่ในภาชนะไหน ถ้ามันอยู่ในที่ที่เย็น มันก็จะกลายเป็นน้ำแข็งที่มั่นคง แต่ถ้ามันอยู่ในที่ที่ร้อน มันก็จะระเหยหายไป...’

ในวันพรุ่งนี้ เธอไม่รู้เลยว่า ‘ภาชนะ’ ที่ชื่อว่าคฤหาสน์ของศาสตราจารย์ปรานต์ จะเป็นที่ที่ให้ความเย็นใจแก่เธอ หรือจะเป็นไฟที่แผดเผาจนเธอต้องหลั่งน้ำตาออกมากันแน่

น้ำรินทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าสัญลักษณ์กางเขนเป็นครั้งสุดท้าย อธิษฐานขอพรให้เธอสามารถยืนหยัดอยู่ได้ในเส้นทางที่กำลังจะมาถึง... เส้นทางที่เธอต้องเป็นมากกว่าแค่เด็กกำพร้า แต่เป็น ‘เด็กในปกครอง’ ของชายที่เป็นดั่งต้นไม้ใหญ่ในใจเธอตั้งแต่วินาทีที่สบตา