ใต้เงา...พ่อบุญธรรม

ตอนที่ 3 : บทเพลงอำลาใต้เงาไม้กางเขน

แสงเงินแสงทองของเช้าวันใหม่เริ่มจับขอบฟ้า แต่น้ำรินกลับรู้สึกว่าเช้านี้อากาศที่โบสถ์อุปถัมภ์หนาวเย็นกว่าทุกวัน เธอตื่นขึ้นมาจัดแจงที่นอนที่ขึงตึงสม่ำเสมอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินไปรอบๆ เรือนนอน มองดูเตียงหลังเล็กๆ ของน้องๆ ที่ยังหลับกันสนิทอยู่

“พี่น้ำริน... จะไปแล้วจริงๆ เหรอคะ” เสียงใสๆ ของ ‘น้องโมจิ’ เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบที่นอนเตียงข้างๆ ดังขึ้นพร้อมกับดวงตาที่ปรือปรอย เด็กน้อยลุกขึ้นมาเกาะแขนเธอแน่น

“พี่ไปเรียนต่อจ้ะคนเก่ง... เดี๋ยวพอพี่ปิดเทอม พี่จะรีบกลับมาหานะ” น้ำรินฝืนยิ้ม พลางลูบแก้มเด็กน้อยที่เธอดูแลมาตั้งแต่วันแรกที่น้องย้ายเข้ามา ไม่นานนัก เด็กๆ วัย 7 ถึง 16 ปี เกือบสี่สิบชีวิตก็เริ่มทยอยตื่น

เมื่อรู้ว่าวันนี้คือวันที่ ‘พี่น้ำริน’ พี่ใหญ่ที่เป็นทั้งครูและพี่สาวคนโตของบ้านต้องย้ายออกไป บรรยากาศในโถงกลางโบสถ์ที่เคยคึกคักไปด้วยเสียงเจี๊ยวจ๊าวกลับปกคลุมด้วยความเงียบเชียบอย่างประหลาด แม่ชีมาเรียยืนคอยอยู่ที่หน้าแท่นสวดมนต์ น้ำรินคุกเข่าลงกราบลาท่านด้วยความสำนึกในบุญคุณที่ชุบเลี้ยงเธอมาตลอดยี่สิบปี

“น้ำริน... จำไว้นะลูก อยู่บ้านท่านศาสตราจารย์ อย่าทำตัวเป็นภาระ อย่าเป็นน้ำที่ล้นแก้ว แต่จงเป็นน้ำที่หล่อเลี้ยงหัวใจผู้อื่นด้วยความซื่อสัตย์” แม่ชีมาเรียเอ่ยพร้อมกับมอบสร้อยคอพร้อมจี้ไม้กางเขนเล็กๆ ให้เป็นของขวัญอำลา

“ร่มเงาของท่านศาสตราจารย์ปรานต์อาจจะกว้างใหญ่จนดูเหมือนกรงขังในบางครั้ง แต่ถ้าหนูวางตัวให้ดี เงานั้นจะเป็นป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุดในชีวิตหนู”

“น้ำรินจะจำทุกคำสอนของคุณแม่ชีไว้ในใจเสมอค่ะ”

จังหวะนั้นเอง รถยุโรปสีดำสนิทคันเดิมที่น้ำรินเห็นเมื่อวานก็แล่นเข้ามาจอดที่หน้าโบสถ์ ทว่าครั้งนี้คนที่ก้าวลงมาไม่ใช่ท่านศาสตราจารย์ แต่เป็นคนขับรถในชุดเครื่องแบบเรียบกริบที่เดินเข้ามาขอยกกระเป๋าของเธอ

“พี่น้ำรินอย่าไปเลย” เสียงร้องไห้ของกลุ่มเด็กเล็กเริ่มดังขึ้นทีละคน สองคน จนกลายเป็นเสียงสะอื้นที่ระงมไปทั่วบริเวณ

น้องๆ เข้ามากอดขา กอดเอวน้ำรินไว้แน่น บางคนยื่นกระดาษวาดรูปที่มีลายเส้นขยุกขยิกเขียนว่า ‘รักพี่น้ำรินที่สุดในโลก’ ให้น้ำริน หยดน้ำตาที่เธอกลั้นไว้ตั้งแต่เมื่อคืนร่วงหล่นลงมาเป็นทาง น้ำรินทรุดตัวลงกอดน้องๆ ไว้แนบอก เธอสนทนากับพวกเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“ทุกคนต้องเป็นเด็กดีนะจ๊ะ ฟังคำสอนของคุณแม่ชี ตั้งใจเรียนเหมือนที่พี่ทำ แล้ววันหนึ่งพี่จะกลับมารับทุกคนไปเที่ยว... พี่สัญญา”

โบสถ์อุปถัมภ์นักบุญมาเรียผู้เมตตา

ภายในโบสถ์อุปถัมภ์ที่เงียบสงัด แสงแดดรำไรส่องผ่านกระจกสีลงมาทาบบนพื้นหินอ่อนเป็นริ้วลายงดงาม น้ำริน นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชา มือทั้งสองประสานกันแน่นที่หน้าอก ดวงตากลมโตที่คลอด้วยน้ำใสๆ จ้องมองไปยังกางเขนขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางแท่นพิธี เธอไม่ได้ขอพรให้ตัวเองร่ำรวยหรือสุขสบาย แต่เธอกำลังใช้เวลาช่วงสุดท้ายสนทนากับพระผู้เป็นเจ้าที่เธอเคารพรักมาตลอดชีวิต

‘ข้าแต่พระองค์... ขอบพระคุณที่ทรงประทานที่พักพิงให้หยดน้ำตัวน้อยๆ คนนี้มาตลอดยี่สิบปี วันนี้น้ำรินต้องออกไปจากร่มไม้กางเขนนี้แล้ว ขอได้โปรดประทานความเข้มแข็งให้ลูกด้วย ขออย่าให้ลูกหลงทางในโลกที่กว้างใหญ่ และขอให้ลูกได้เป็นหยดน้ำที่ใสสะอาดเพื่อตอบแทนบุญคุณของคุณท่านศาสตราจารย์อย่างเต็มกำลังด้วยเถิด...’

เธอก้มลงคำนับจนหน้าผากแตะกับพื้นเย็นเยียบ เป็นการคำนับที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความภักดี ความรู้สึกใจหายวูบไหวอยู่ในอกจนตัวสั่นเทา

ในขณะนั้นเอง เสียงล้อรถบดกับกรวดทรายที่ลานหน้าโบสถ์ก็ดังขึ้น เป็นเสียงที่บอกว่าเวลาของเธอหมดลงแล้ว รถหรูจากบ้านศิลาวารินมาถึงแล้ว ... แม่ชีมาเรีย เดินเข้ามาในโบสถ์อย่างเงียบเชียบ เธอหยุดยืนมองแผ่นหลังที่สั่นเทาของเด็กสาวที่เธอรักเหมือนลูกด้วยความเวทนา ก่อนจะเดินเข้าไปแตะไหล่บางเบาๆ

“น้ำรินลูก... คนของท่านศาสตราจารย์มาถึงแล้วจ้ะ” น้ำรินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ปาดน้ำตาที่ข้างแก้มอย่างรวดเร็ว เธอหันไปสบตาแม่ชีด้วยแววตาที่พยายามจะเข้มแข็ง

“น้ำรินพร้อมแล้วค่ะคุณแม่ชี”

“จำไว้นะลูก...” แม่ชีมาเรียโอบกอดเธอไว้แน่น

“พระองค์จะสถิตอยู่กับหนูเสมอ ไม่ว่าหนูจะอยู่ใต้เงาของใคร ถ้าหนูมีศรัทธาและความดีในหัวใจ เงานั้นจะกลายเป็นแสงสว่างสำหรับหนูเสมอ”

ทั้งคู่เดินเคียงกันออกมาที่หน้าโบสถ์ คนขับรถในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินเข้มยืนรออยู่ข้างรถยุโรปคันงาม เขาโค้งคำนับน้ำรินอย่างให้เกียรติ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อนจนทำให้เธอทำตัวไม่ถูก

“สวัสดีครับคุณน้ำริน ผมชื่อ ‘ชิด’ เป็นคนขับรถของคุณท่านครับ คุณท่านสั่งให้ผมมารับคุณไปที่บ้านศิลาวารินครับ”

น้ำรินมองรถหรูที่ดูแปลกแยกจากโบสถ์เก่าๆ แห่งนี้เหลือเกิน เธอหันไปมองน้องๆ ที่เริ่มทยอยออกมายืนเกาะรั้วมองเธอด้วยสายตาละห้อย น้ำรินพยายามไม่ร้องไห้ออกมาอีก เธอเข้าไปกอดแม่ชีเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งในรถ

ทันทีที่ประตูรถปิดลง บรรยากาศภายในกลับเงียบกริบและเย็นเฉียบด้วยเครื่องปรับอากาศ กลิ่นหนังแท้และน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงตลบอบอวลไปหมด น้ำรินมองผ่านกระจกออกไป เห็นแม่ชีและน้องๆ ค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ จนหายไปกับโค้งถนน

‘ลาก่อน... บ้านที่รัก ต่อไปนี้ชีวิตของฉันคือ คฤหาสน์ศิลาวาริน’

รถยุโรปคันงามเคลื่อนตัวอย่างนิ่มนวลประหนึ่งแล่นอยู่บนปุยเมฆ แต่น้ำรินกลับรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่ทับถมลงบนบ่า สัมผัสจากจี้ไม้กางเขนเล็กๆ ที่กำไว้ในมือนั้นยังคงหลงเหลือไออุ่นจากแม่ชีมาเรีย แต่มันช่างดูเปราะบางเหลือเกินเมื่อเทียบกับรั้วเหล็กมหึมาของคฤหาสน์ศิลาวารินที่ปรากฏสู่สายตา

‘น้ำริน... อย่าเป็นน้ำที่ล้นแก้ว’ คำสอนนั้นดังก้องอยู่ในหัว ขณะที่เธอมองลอดกระจกออกไปเห็นเงาของตัวเองสะท้อนกับกระจกรถหรู เด็กสาวผมมวยคนหนึ่งที่ดูแปลกแยกจากเบาะหนังนุ่มละมุนและเครื่องปรับอากาศที่เย็นฉ่ำ เธอไม่ใช่พี่น้ำรินของเด็กๆ ในโบสถ์อีกต่อไปแล้ว แต่ตอนนี้เธอคือ ‘สิ่งมีชีวิต’ ในอาณัติของผู้ชายที่ชื่อ ปรานต์

เมื่อรถแล่นเข้าสู่สวนสวยขนาดยักษ์ที่ต้นไม้ทุกต้นถูกตัดแต่งจนไร้ที่ติ น้ำรินรู้สึกได้ถึงความสมบูรณ์แบบที่เย็นชา ราวกับว่าที่นี่ไม่ยอมให้มีแม้แต่หยดน้ำตา หรือความอ่อนแอใดๆ มาทำลายทัศนียภาพอันสูงส่ง เธอเห็นชายร่างสูงยืนอยู่ที่ระเบียงชั้นบน แม้จะอยู่ไกลจนมองไม่เห็นแววตา แต่รังสีความนิ่งขรึมและอำนาจที่แผ่ออกมานั้นก็เพียงพอที่จะทำให้อากาศรอบตัวเธอเบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก นี่คือร่มเงาที่เธอเลือก... ร่มเงาที่กว้างใหญ่จนมองไม่เห็นขอบเขต และลึกลับเกินกว่าที่เด็กสาววัยยี่สิบจะเข้าใจได้

“ถึงแล้วครับคุณน้ำริน” นายชิดเอ่ยพลางดับเครื่องยนต์ ความเงียบสงัดเข้าจู่โจมทันทีที่เสียงเครื่องยนต์ดับลง

น้ำรินสูดลมหายใจเข้าลึกที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้จะทำได้ เธอปาดน้ำตาที่หลงเหลือเพียงหางตาออกจนเกลี้ยง จัดชุดนักศึกษาที่ซีดจางแต่สะอาดสะอ้านให้เรียบร้อยที่สุด ก่อนจะเปิดประตูรถก้าวออกไปเผชิญหน้ากับความสง่างามที่น่าประหวั่นพรั่นพรึงของคฤหาสน์หินอ่อน

ก้าวแรกบนพื้นหินแกรนิตขัดมันนั้นเงียบเชียบ

ทว่าในความเงียบนั้น กลับเป็นจุดเริ่มต้นของเสียงสะท้อนแห่งโชคชะตาที่จะเปลี่ยนหยดน้ำที่ชื่อน้ำริน ให้กลายเป็นบทเพลงแห่งความรักที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่ใต้เงาไม้กางเขนหรือใต้ร่มเงาของศิลาวารินแห่งนี้จะเคยได้ยิน

ลาก่อนหยดน้ำในป่าใหญ่... ยินดีต้อนรับสู่บ้านผู้มีพระคุณที่ชื่อว่า 'ความอุปการะ'