เสียงเปิดประตูระบบดิจิทัลดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของปรานต์ที่ก้าวเข้ามาในห้องชุดสุดหรูด้วยความรีบร้อน เสื้อสูทตัวนอกถูกถอดพาดไว้ที่แขนอย่างไม่ใส่ใจ เนกไทถูกดึงให้หลวมเพื่อระบายความอึดอัดที่สุมอยู่ในอกมาตลอดทั้งวัน
"น้ำริน... ริน"
ปรานต์ตะโกนเรียกชื่อคนที่เขาเป็นห่วงทั้งวัน แต่ว่าสิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบงันและไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานอยู่ตามหน้าที่ของมัน ชายหนุ่มกวาดสายตาไปรอบห้องที่ว่างเปล่า ห้องนั่งเล่นที่เคยมีร่างเล็กนั่งรอเขาพร้อมรอยยิ้มบัดนี้เหลือเพียงความเงียบเชียบที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เขารีบก้าวไปยังห้องนอน แต่กลับพบเพียงเตียงนอนที่เรียบตึง ไร้เงาของคนที่เขาตามหา
"ไปไหนของเธอ... น้ำริน"
หัวใจของประธานหนุ่มกระตุกวูบ ความกลัวที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนกำลังเกาะกินใจ เขาเดินกลับออกมาที่เคาน์เตอร์ครัว สายตาคมสะดุดเข้ากับบางอย่าง...จานชามที่ถูกเก็บล้างเป็นระเบียบ
