แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ้าม่านสีครีมเข้ามาแตะเปลือกตาบาง เมื่อน้ำรินลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพเพดานห้องที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้เธอชะงักไปครู่หนึ่ง มันไม่ใช่ห้องเดิมของเธอ กลิ่นหอมสะอาดปนกลิ่นน้ำหอมบุรุษจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศ เตียงนุ่มใต้กายกว้างและหรูหรากว่าที่เธอคุ้นเคย ทุกอย่างบ่งบอกชัดเจนว่าเธอไม่ได้อยู่ในพื้นที่ของตัวเองอีกต่อไป
ความปวดร้าวตามร่างกายย้ำเตือนถึงบทเรียนแห่งความปรารถนาเมื่อคืน เธอพยายามพยุงตัวลุกขึ้น แต่ความอ่อนเพลียและความเจ็บช้ำที่ยังหลงเหลือทำให้ต้องทิ้งตัวลงตามเดิม หัวใจเต้นรัวด้วยความประหม่าเมื่อคิดถึงใบหน้าของคนที่พรากพรหมจรรย์ของเธอไป…เธอจะมองหน้าเขาได้อย่างไรในตอนนี้
เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น
“คุณน้ำรินตื่นหรือยังคะ” เสียงป้าสายหยุดเอ่ยอย่างสุภาพ
“ค่ะ…” เธอตอบเสียงแผ่ว
เมื่อประตูเปิดออก ภาพข้าวของส่วนตัวที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบภายในห้องทำให้น้ำรินเข้าใจทัน
