บรรยากาศหน้าตึกคณะบริหารธุรกิจเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยจ้อกแจ้กและเสียงหัวเราะของเหล่านักศึกษาที่มาลงทะเบียนในวันเปิดเรียนวันแรกอย่างคึกคัก
ทันทีที่รถยนต์ยุโรปคันหรูสีดำขลับแล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าบันไดอาคาร เสียงเหล่านั้นกลับค่อย ๆ เงียบกริบลงราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียง ความเงียบงันเริ่มปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังพาหนะที่บ่งบอกถึงฐานะอันมั่งคั่งของผู้ที่นั่งอยู่ภายใน
"รับไป... ฉันบันทึกเบอร์ฉันไว้เป็นเบอร์แรก" ปรานต์เอ่ยเสียงต่ำทว่าทรงอำนาจ
"มีอะไรต้องกดเบอร์นี้ทันทีไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือใหญ่ อย่าตัดสินใจเองถ้ามันเสี่ยงเข้าใจไหม"
"คุณท่านแต่มันแพงมากนะคะ" น้ำรินพยายามจะท้วงแต่สายตาคาดคั้นของคุณท่านทำให้เธอต้องรับมันมาถือไว้อย่างจำยอม
"อย่าดื้อกับฉันน้ำริน" เขาพูดทิ้งท้าย
ก่อนจะเปิดประตูรถฝั่งคนขับแล้วก้าวลงไป ท่วงท่าที่สง่างามและเปี่ยมไปด้วยทรงอิทธิพลของเขาเรียกเสียงฮือ
