น้ำรินเดินเลี่ยงออกมาจนพ้นรัศมีเสียงกรีดร้องของปนินตา เธอพาเพื่อนใหม่ทั้งสองมาหยุดตรงมุมสงบใต้โถงอาคารเรียน ร่างบางถอนหายใจยาวราวกับยกภูเขาออกจากอก ก่อนจะหันไปมองการ์ตูนและบอมแบมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ
"การ์ตูน บอมแบม ขอบคุณมากเลยนะจ๊ะที่ช่วยน้ำรินไว้" เธอเอ่ยเสียงสั่นน้อย ๆ
"น้ำรินเกรงใจจริง ๆ ที่ต้องให้พวกเธอมาออกหน้าปะทะกับคุณหนูนินตาแบบนั้น กลัวว่าพวกเธอจะลำบากไปด้วย"
"โอ๊ย เกรงใจอะไรกันคะน้องริน" บอมแบม จีบปากจีบคอพลางหยิบตลับแป้งขึ้นมาเช็กความเป๊ะ
"บอมแบมบอกเลยว่าสะใจมาก"
"เห็นหน้ายัยคุณหนูนั่นตอนโดนสวนกลับไหมคะ หน้าเขียวหน้าแดงยิ่งกว่ากิ้งก่าเปลี่ยนสีอีกค่ะ"
"อีีกอย่าง... งานถนัดบอมแบมเลยค่ะ เรื่องลับฝีปากเนี่ย"
"ใช่... อย่าคิดมากเลยน้ำริน" การ์ตูน เสริมพลางกอดอก ท่าทางทะมัดทะแมงของเธอทำให้ดูพึ่งพาได้
"คุณท่านกำชับพวกเรามาแล้วว่าให้ดูแลเธอให้ดีที่สุด"
"อีกอย่า
