บรรยากาศยามเช้านี้กำลังสดใสกลิ่นไอเย็นดูจะเข้ากับอารมณ์ที่เบิกบานของ ปนินตา ได้เป็นอย่างดี รถยุโรปคันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้า คฤหาสน์ศิลาวาริน หล่อนก้าวลงจากรถในชุดเดิมของเมื่อวานแต่ท่วงท่ายังคงสง่าและจองหอง ปนินตาแสยะยิ้มเมื่อคิดถึงผลลัพธ์ของแผนการที่หล่อนวางไว้ "ป่านนี้ยัยเด็กกำพร้านั่นคงกระเด็นออกจากศิลาวารินไปแล้ว"
หล่อนเดินเข้าบ้านมาด้วยความย่ามใจป้าสายหยุดเดินออกมาต้อนรับด้วยกิริยาสำรวมแต่เงียบเชียบผิดปกติ ใบหน้าของหญิงแม่บ้านนิ่งสนิทและไม่เอ่ยทักทายเหมือนเช่นเคย
"น้ำสักแก้วสิป้าสายหยุด... แล้วนี่ ยัยน้ำรินมันสำนึกผิดจนขังตัวอยู่แต่ในห้อง"
"หรือถูกคุณพ่อไสหัวส่งกลับไปซุกหัวนอนที่โบสถ์แล้วล่ะ" ปนินตาเอ่ยจิกกัดพลางโยนกระเป๋าแบรนด์เนมลงบนโซฟาหลุยส์กลางโถง
ป้าสายหยุดไม่ตอบหล่อนเพียงแต่ก้มศีษะลงเล็กน้อยแล้วรับกระเป๋าไปถือไว้ ท่าทางเมินเฉยนั้นทำให้ปนินตาขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ
"ฉันถามไม่ได้
