บรรยากาศภายในห้องสมุดที่ควรจะตึงเครียดกลับอบอวลไปด้วยมวลความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย เมื่อน้ำรินเดินถือตำราเข้ามาถามโจทย์ข้อสุดท้ายที่เธอแก้ไม่ตก ปรานต์ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้เธอวางสมุดลงบนโต๊ะทำงานของเขา
"ตรงนี้... ถ้าเปลี่ยนโน้ตตัวนี้เป็นคีย์ต่ำเสียงมันจะเพี้ยนไหมคะ" น้ำรินชี้ลงบนกระดาษพลางโน้มตัวลงมาดูด้วยความตั้งใจ
"มันไม่เพี้ยนหรอก แต่มันจะสร้างความรู้สึกโหยหามากกว่าความสมบูรณ์แบบ" ปรานต์เอ่ย
เขาเอื้อมมือไปจับปากกาเพื่อจะแก้ไขโน้ต แต่ในจังหวะที่เขาขยับมือนั้นเอง หลังมือหนาของเขากลับสัมผัสเข้ากับมือเรียวบางของน้ำรินโดยบังเอิญสัมผัสอุ่นวาบประดุจกระแสไฟแล่นผ่านทำให้ทั้งคู่ชะงักกึก ปรานต์ไม่ได้ชักมือกลับในทันทีดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นจ้องมองมือน้อยๆ นั้นด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้นจนเกือบจะเสียการควบคุม เขาเผลอกระชับมือนั้นเบาๆ ราวกับต้องการจะบอกความในใจที่ขัดแย้งกับคำว่า 'พ่อบุญธรรม'
แต
