เมื่อเธอไขกุญแจเปิดประตูห้องสมุดเข้าไป กลิ่นกระดาษเก่าอันเป็นเอกลักษณ์ผสมกับความเย็นเยือกของห้องปรับอากาศที่เหมือนเพิ่งจะปิดไอเย็นเข้าปะทะใบหน้า ทันทีที่นิ้วเรียวเปิดสวิตช์ไฟแสงนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะก็เผยให้เห็นสิ่งที่วางเด่นอยู่กลางโต๊ะไม้โอ๊ก
บนโต๊ะนั้นมี กล่องขนมคุกกี้เนยสด และ กระบอกเก็บความร้อน สีเรียบหรูวางคู่กัน บนฝากล่องขนมมีกระดาษโน้ตสีครีมวางทับไว้ ลายมือตวัดหนักแน่นและทรงพลังของปรานต์เขียนไว้เพียงสั้นๆ ว่า
“หัดทำตัวเป็นภาระของคนอื่นให้น้อยลง ด้วยการดูแลตัวเองให้ดีก่อนกินให้หมดก่อนจะเริ่มแตะต้องหนังสือของฉัน... นี่คือคำสั่ง”
น้ำรินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เปิดฝากระบอกน้ำออก กลิ่นชาคาโมมายล์ผสมน้ำผึ้งที่หอมกรุ่นและยังคงไออุ่นลอยขึ้นมาจางๆ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมตัวใหญ่ ปลายนิ้วลูบไล้ขอบถ้วยชาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึก
“คุณท่านนะคะคุณท่าน... ปากร้ายแต่ใจดีแบบนี้เสมอเ
