ใต้เงา...พ่อบุญธรรม

ตอนที่ 9 : ความห่วงใยในความเงียบ

บรรยากาศในห้องอาหารค่ำของคฤหาสน์ศิลาวารินวันนี้ปกคลุมไปด้วยความเงียบงันที่ผิดปกติ แสงจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบจานกระเบื้องเคลือบราคาแพงพราวระยับ แต่ทว่าความหรูหรากลับไม่ได้ช่วยให้ความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นจางหายไป

ปรานต์ นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะในชุดลำลองหลังเลิกงาน ท่าทางของเขานิ่งสงบประดุจรูปสลัก ทว่าสายตาคมกริบกลับเหลือบมองเก้าอี้ว่างเปล่าตัวที่น้ำรินเคยนั่งเมื่อเช้าอยู่บ่อยครั้ง เขาปล่อยให้ความเงียบทำงานอยู่ครู่ใหญ่ จนกระทั่งป้าสายหยุดยกจานซุปมาเสิร์ฟ จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าแฝงกระแสความห่วงใยที่ปิดไม่มิด

“น้ำรินล่ะป้าสายหยุด... ทำไมยังไม่ลงมา” ป้าสายหยุดชะงักมือที่กำลังจัดวางช้อน ก่อนจะรีบตอบตามที่เตรียมไว้

“คุณน้ำรินเธอขออนุญาตไปพักผ่อนค่ะคุณท่าน เห็นบอกว่าเพลีย ๆ จากการเรียนรู้งานในห้องสมุดเมื่อบ่าย สงสัยจะยังไม่ชินกับการจดจ่ออยู่กับตัวอักษรนาน ๆ ป้าเลยบอกให้เธอไปนอนพักเสียก่อนค่ะ”

ยังไม่ทันที่ปรานต์จะอ้าปากรับคำ เสียงหัวเราะหยันอย่างจงใจก็ดังแทรกขึ้นจากฝั่งตรงข้าม ปนินตา วางช้อนลงกระทบจานเสียงดัง แกร็ก เธอเหลือบมองเมนูโปรดบนโต๊ะที่ป้าสายหยุดตั้งใจทำมาเอาใจ แต่วันนี้มันกลับดูไร้รสชาติเพียงเพราะความสนใจของบิดาไม่ได้อยู่ที่เธอ

“เพลียเหรอคะ หรือว่าสำออยเรียกคะแนนสงสารกันแน่” ปนินตาจีบปากจีบคอพูด

“คนพวกนี้ก็แบบนี้แหละค่ะพ่อ พอเห็นว่าพ่อใจดีด้วยหน่อยก็เริ่มออกลาย ขี้เกียจสันหลังยาว นินบอกแล้วว่าอย่าเอาพวกเด็กกำพร้าไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาอยู่ร่วมโต๊ะเลย มันเสียระเบียบวินัยบ้านเราเปล่าๆ” ปรานต์ขมวดคิ้ว สายตาที่มองลูกสาวเริ่มมีความดุดันพาดผ่าน

“นิน... พ่อบอกแล้วว่าอย่าพูดจาดูถูกคนอื่น น้ำรินเขามาทำงานและมาเรียนหนังสือ ไม่ใช่คนใช้ที่หนูจะมาคอยจับผิด”

“หนูไม่ได้จับผิดค่ะพ่อ หนูแค่พูดตามที่เห็น!” ปนินตาเริ่มขึ้นเสียงด้วยความอิจฉาที่คุกรุ่น

“เมื่อบ่ายนินยังเห็นเขายืนระริกระรี้อยู่ในห้องสมุดอยู่เลย ไม่เห็นจะดูเพลียตรงไหน ท่าทางจะมีความสุขมากเสียด้วยซ้ำที่ได้อยู่ใกล้ชิดพ่อ... พ่อระวังเถอะค่ะ จะโดนเด็กสาวหน้าซื่อ ๆ หลอกเอาโดยไม่รู้ตัว”

“พอได้แล้วปนินตา!” ปรานต์วางช้อนลงอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ปนินตาสะดุ้งสุดตัว ดวงตาของศาสตราจารย์หนุ่มใหญ่ฉายแววตำหนิอย่างรุนแรง

“ถ้าหนูยังไม่หยุดพ่นคำพูดร้าย ๆ ออกมา พ่อจะให้หนูไปทานข้าวในห้องคนเดียวตลอดทั้งอาทิตย์นี้”

ปนินตาหน้าเสีย กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือดด้วยความแค้นใจและน้อยใจที่พ่อปกป้อง "คนนอก" มากกว่าเธอ เธอลุกขึ้นกระแทกเก้าอี้และสะบัดหน้าเดินออกจากห้องอาหารไปทันที ทิ้งให้ความเงียบที่หนักอึ้งเข้าครอบคลุมอีกครั้ง ปรานต์ถอนหายใจยาว สายตาของเขาทอดมองไปทางปีกซ้ายของบ้านด้วยความกังวลที่หนักอึ้ง

“ป้าสายหยุด... พักเถอะครับ เดี๋ยวที่เหลือให้เด็กคนอื่นจัดการ” ปรานต์หันไปบอกหัวหน้าแม่บ้าน

“อ้อ... แล้วรบกวนเตรียมของว่างเบา ๆ กับนมอุ่น ๆ สักแก้วนะครับ เดี๋ยวผมมีธุระจะฝากป้าเอาไปให้น้ำรินที่ห้องด้วย”

ภายในห้องนอนปีกซ้ายที่เงียบสงัด น้ำรินนั่งอยู่บนขอบเตียง มือของเธอกำพวงกุญแจทองเหลืองดอกเล็กๆ ไว้แน่นจนเปียกเหงื่อ ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่มีเพียงความมืดมิด คำพูดจิกกัดของปนินตายังคงดังก้องอยู่ในหูราวกับพิษร้ายที่คอยกัดกินความมั่นใจ

เธอเริ่มสับสน... ความเมตตาที่คุณท่านมอบให้ ทั้งชุดสวยๆ ของใช้ที่ครบครัน และกุญแจห้องสมุดที่เป็นดั่งสิทธิพิเศษนี้ มันคือความใจดีของผู้ใหญ่ที่มีต่อเด็กคนหนึ่งจริง ๆ หรือมันคือ ‘อะไรที่มากกว่านั้น’ อย่างที่ปนินตาตราหน้าไว้ และถ้าความเมตตานั้นคือดาบสองคม เธอก็คือคนที่กำลังกำคมดาบนั้นไว้จนเลือดซึม

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก

เสียงเคาะประตูทำให้น้ำรินสะดุ้งสุดตัว “ใครคะ”

“ป้าเองลูก สายหยุดเอง”

น้ำรินรีบไปเปิดประตู เห็นป้าสายหยุดยืนอยู่พร้อมถาดของว่างที่มีนมอุ่นและขนมชิ้นเล็กๆ แต่ที่แปลกไปคือในมือของป้ายังมีหนังสือปกแข็งเล่มหนึ่งติดมาด้วย ป้าสายหยุดเดินเข้ามาในห้อง วางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง

“คุณท่านฝากมาให้น่ะลูก เห็นว่าหนูเพลีย ๆ เลยให้เอาของว่างมาให้รองท้อง แล้วก็นี่... คุณท่านหยิบหนังสือเล่มนี้มาจากห้องทำงาน บอกว่าฝากมาให้หนูอ่านแก้เหงา”

น้ำรินรับหนังสือมาลูบไล้หน้าปกอย่างแผ่วเบา มันเป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นเกี่ยวกับสรวงสวรรค์และกำลังใจ

“คุณท่าน... ท่านฝากมาจริง ๆ หรือคะป้าสายหยุด”

“จริง ๆ จ้ะ แถมยังกำชับให้ป้าดูแลหนูให้ดีด้วย” ป้าสายหยุดทรุดตัวลงนั่งข้างๆ พลางกุมมือเด็กสาวไว้

“หนูน้ำริน... ป้าเห็นสายตาที่คุณท่านมองหนู มันมีความเอ็นดูที่ลึกซึ้ง... แต่หนูต้องจำไว้นะลูก ในบ้านหลังนี้ ความเมตตาของคุณท่านคือเกราะคุ้มภัยที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นสิ่งที่เรียกพายุมาหาหนูได้ง่ายที่สุดเหมือนกัน”

“น้ำรินกลัวค่ะป้า... น้ำรินไม่ควรรับอะไรที่เกินฐานะของตัวเอง” น้ำรินเอ่ยเสียงเครือ

“หนูไม่ใช่คนละโมบหรอกลูก การที่ใครสักคนจะเมตตาหนู มันไม่ใช่ความผิดของหนู แต่อยู่ที่ว่าหนูจะวางตัวยังไงต่างหาก” ป้าสายหยุดลูบหัวเธอเบาๆ

“จงเป็นเหมือนหยดน้ำที่อยู่ในแจกันนะลูก... สวยงาม สงบ แต่ไม่ฟุ้งเฟ้อ ความดีจะเป็นกำแพงคุ้มครองหนูเอง ทานนมอุ่น ๆ เสียนะ แล้วอ่านหนังสือที่ท่านให้มา ความรู้จะช่วยให้หนูเข้มแข็งขึ้น”

เมื่อป้าสายหยุดเดินออกจากห้องไป น้ำรินจึงหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาเปิดดู ที่หน้าแรกมีลายมือหวัดทว่าทรงพลังเขียนกำกับไว้สั้นๆ ว่า: ‘ขอให้แสงสว่างในหนังสือเล่มนี้ ช่วยนำพาความสงบมาสู่ใจของเธอ ปรานต์’

น้ำรินใช้นิ้วเรียวพรมลูบไปตามรอยหมึกที่ตวัดอย่างมั่นคงแต่แฝงความอ่อนโยน ความสับสนที่เคยมีเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่ซ่านไปถึงขั้วหัวใจ กลิ่นกระดาษเก่าจากหนังสือเจือด้วยกลิ่นไม้กฤษณาจางๆ ที่ติดมาจากห้องทำงานของเขา ทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าเขาอยู่ใกล้ๆ คอยปกป้องเธออยู่ในความเงียบ

ในคืนนั้น น้ำรินหลับไปพร้อมกับหนังสือที่วางไว้แนบอก และความรู้สึกที่ว่า... แม้พายุจะก่อตัวขึ้นรุนแรงเพียงใด แต่ตราบใดที่มีแสงสว่างจากหนังสือเล่มนี้และ "ความห่วงใยในความเงียบ" ของเขา เธอก็พร้อมจะยืนหยัดต่อไปในคฤหาสน์ศิลาวารินแห่งนี้