เมื่อโน้ตตัวสุดท้ายจบลงด้วยเสียงกังวานก้องอย่างที่ควรจะเป็น ความเงียบงันปกคลุมทั่วลานน้ำพุไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงปรบมือจะดังสนั่นหวั่นไหว แขกเหรื่อหลายท่านถึงกับยืนขึ้นชื่นชม ให้กับการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าที่ดูราวกับเป็นส่วนหนึ่งของการแสดงอันน่าทึ่ง
ปรานต์ยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างเปียโน สายตาของเขาไม่ได้มองไปยังกลุ่มแขกที่ปรบมือให้ แต่กลับจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของน้ำรินที่ยังมีคราบน้ำตาจาง ๆ แห่งความโล่งอกคลออยู่ เขาเห็นหัวใจที่สั่นไหวของเธอค่อยๆ กลับมามั่นคงอีกครั้งภายใต้การคุ้มครองของเขา
เขาก้มลงหยิบ เศษไม้ที่หักระเนระนาด ออกมาจากตัวเครื่องเปียโนอย่างเงียบเชียบ แล้วซ่อนมันไว้ในอุ้งมืออย่างมิดชิด ก่อนจะหันไปทางแขกเหรื่อแล้วก้มศีรษะให้เล็กน้อยด้วยท่วงท่าที่สง่างาม
ด้านล่างเวที ปนินตา สั่นสะท้านไปทั้งตัว ไม่ใช่เพราะความหนาวแต่เป็นเพราะแรงโทสะที่สุมอก แผนที่เธออุตส่าห์วางไว้อย่างแยบยลเพื่อทำลายน
