บรรยากาศในช่วงท้ายของงานเลี้ยงเริ่มผ่อนคลายลง แขกเหรื่อบางส่วนทยอยเดินชมสวนและพูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง น้ำริน ขอตัวเลี่ยงออกมาจากวงล้อมของแขกเพื่อนำโน้ตเพลงไปเก็บในกล่องไม้หลังพุ่มเข็มใบสวย ทว่าในขณะที่เธอกำลังก้มลงจัดเก็บของอยู่นั้น เธอก็ได้ยินเสียงซุบซิบดังมาจากหลังม่านประดับในซุ้มถัดไป
"คุณหนูนินตาเกือบโดนจับได้แน่ ๆ ถ้าศาสตราจารย์ไม่ขึ้นไปช่วยเสียก่อน" เสียงของสาวใช้คนสนิทของปนินตาดังขึ้นเบา ๆ
"ไม้ชิ้นแค่นั้น ฉันไม่นึกว่ามันจะทำให้เสียงเปียโนน่ากลัวขนาดนั้นเลยนะ"
"ชู่ว... เบา ๆ สิ" อีกคนตอบกลับ
"ดีนะที่คุณหนูหาเรื่องมาขัดไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นยัยน้ำรินนั่นคงเด่นเกินหน้าเกินตาไปมากกว่านี้แล้ว"
น้ำรินมือสั่นเทาที่ถือโน้ตเพลงชะงักค้าง เธอรู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจเมื่อความจริงกระจ่างแจ้งว่าเหตุการณ์บนเวทีไม่ใช่ความบังเอิญ แต่คือความตั้งใจของลูกสาวเจ้าของบ้าน หญิงสาวหลับตาลงนิ่ง พยา
