ในขณะที่ปนินตาถูกดึงตัวไปทักทายกลุ่มเพื่อนเซเลบริตี้อีกด้านหนึ่งของลานน้ำพุ อัคร ที่ยังคงติดใจในความละมุนตาของหญิงสาวในชุดสีนวลก็สบโอกาส เขาแกล้งทำเป็นเดินเลี่ยงออกมาจากกลุ่มคน มุ่งตรงไปยังซุ้มไม้เลื้อยที่น้ำรินกำลังยืนจัดเตรียมโน้ตเพลงให้เด็ก ๆ อยู่เพียงลำพัง
"สวัสดีครับ... ใช่คุณน้ำรินหรือเปล่าครับ" อัครเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพ พร้อมกับรอยยิ้มที่เขาคิดว่าดูดีที่สุด น้ำรินชะงักไปเล็กน้อย เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองชายหนุ่มแปลกหน้าที่เดินเข้ามาทักทายด้วยความฉงน
"อ่า... ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคือ..."
"ผมชื่ออัครครับเป็นแฟนของนินตา" เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนน้ำรินต้องถอยหลังออกมาก้าวหนึ่งตามสัญชาตญาณ เพราะเอ่ยชื่อคุณหนูของบ้าน
"เห็นนินตาบอกว่าคุณเป็นคนดูแลเด็ก ๆ และเป็นมือเปียโนของงานวันนี้ ผมเห็นคุณตั้งแต่เดินเข้างานมาแล้ว... ต้องบอกว่าคุณสวยโดดเด่นมากจริง ๆ ครับ ชุดนี้เหมาะกับคุณมาก"
น้ำร
