หลังจากก้าวพ้นตึกคณะด้วยท่วงท่าที่พยายามประคองความเข้มแข็งจนนาทีสุดท้าย ทันทีที่ลับตาผู้คนร่างบางก็ทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ความเข้มแข็งที่ฝืนสร้างมาตลอดทั้งวันพังทลายลงพร้อมกับหยาดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาอย่างไม่อาจกั้น เธอก้มมองหนังสือเรียนที่เปรอะเปื้อนและเศษซากศักดิ์ศรีที่เพิ่งพยายามกอบกู้คืนมา ความเจ็บใจจากการถูกใส่ร้ายยังไม่บาดลึกเท่ากับการที่เธอทำให้ปรานต์เสียชื่อเสียง
"คุณท่านค่ะ... รินขอโทษที่ดื้อมาเรียนเอง"
เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสะอื้นถูกกลบด้วยเสียงลมที่เริ่มพัดแรงราวกับเป็นลางบอกเหตุว่าพายุใหญ่กำลังจะพัดเข้าสู่บ้านศิลาวารินในไม่ช้า น้ำรินปาดน้ำตาที่แก้มอย่างลวก ๆ แต่มันกลับยิ่งเปรอะเปื้อนไม่ต่างจากสภาพจิตใจของเธอในตอนนี้ มือที่สั่นเทาพยายามรวบรวมเศษกระดาษและสมุดเรียนที่ขาดวิ่นเข้าสู่อ้อมกอด พร้อมกับการตัดสินใจครั้งสำคัญ
ภายในห้องทำงานชั้นสูงสุดของตึกศิลาวารินกรุป บร
