แสงทองระเรื่อของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนอนกว้าง กลิ่นอายของพายุฝนเมื่อคืนยังคงอบอวลอยู่ในอากาศพอๆ กับกลิ่นน้ำหอมจางๆ และไออุ่นจากร่างกายที่เบียดเสียดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ปรานต์ ลืมตาขึ้นช้าๆ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือร่างนุ่มนิ่มของ น้ำริน ที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขาประหนึ่งลูกนกที่ต้องการที่พักพิง
เขาก้มลงจูบขมับชื้นเหงื่อของเธอแผ่วเบา หัวใจที่เคยแข็งกระด้างราวกับหินผาบัดนี้กลับอ่อนย้วยเพียงเพราะสบตากับหญิงสาวที่เขาเพิ่งตีตราจองเป็นเจ้าของสถานะ "คนรัก" อย่างสมบูรณ์เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา
ความสุขมักสั้นเสมอ ตื้ด... ตื้ด...
เสียงโทรศัพท์มือถือที่หัวเตียงสั่นรัวจนน่ารำคาญ ปรานต์เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดูด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ เลขาส่วนตัว ซึ่งปกติจะไม่โทรมาเช้าขนาดนี้ถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย
"มีอะไร" เสียงทุ้มต่ำกรอกลงไปอย่างไม่สบอารมณ์
"ค
