คำตำหนิที่รุนแรงของปรานต์ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของปนินตา ขณะที่หล่อนก้าวเท้าขึ้นบันไดไปด้วยความรู้สึกที่เหมือนถูกตบหน้ากลางโถงศิลาวาริน หล่อนไม่เคยถูกบิดาคาดคั้นหรือตำหนิเรื่องส่วนตัวอย่างเอาจริงเอาจังขนาดนี้มาก่อน ยิ่งท่าทีที่เขาปกป้องความลับในห้องชุดนั้นอย่างออกนอกหน้า ยิ่งทำให้หล่อนรู้สึกว่าอำนาจที่เคยถือครองเหนือทุกคนในบ้านกำลังสั่นคลอน
"ฉันสั่งห้ามเธอเข้าไปวุ่นวายที่ปีกนั้นเด็ดขาด ปนินตา... ถ้าไม่อยากให้ฉันหมดความอดทนกับเธอจริงๆ"
คำสั่งสุดท้ายของปรานต์ก่อนที่เขาจะเดินเข้าห้องทำงานไปนั้นนิ่งสนิททว่าทรงพลัง แต่มันกลับยิ่งเป็นเหมือนเชื้อไฟที่โหมกระหน่ำความอยากรู้อยากเห็นของหล่อนให้ลุกโชน
"ห้ามงั้นเหรอ ยิ่งห้ามฉันก็ยิ่งอยากจะรู้ว่าคุณพ่อซ่อนนังตัวดีที่ไหนไว้ในนั้น" ปนินตากัดฟันกรอด
หล่อนเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องนอนของตัวเองเพียงครู่เดียวเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะแอบแง้มประตูออกมาดูลาดเลา เ
