สีหน้าของปนินตาซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีดเมื่อความจริงตรงหน้าตบหน้าหล่อนอย่างจัง นังเด็กกาฝากที่หล่อนมั่นใจว่าถูกกำจัดพ้นทางไปแล้ว กลับไม่ได้ระเห็จออกจากบ้านอย่างที่เข้าใจ
แต่ร่างนั้นกลับก้าวออกมาจากห้องพักส่วนตัวของคุณพ่อพื้นที่หวงแหนที่แม้แต่หล่อนเองยังเข้าได้ยากในสภาพที่ดูได้รับการประคบประหงมอย่างดี ยิ่งไปกว่านั้น ปรานต์ยังเดินเคียงข้างออกมาด้วยท่าทีคอยระแวดระวัง แววตาของเขาที่ใช้มองเด็กสาวคนนั้นเต็มไปด้วยกระแสของการปกป้องอย่างออกนอกหน้า จนปนินตารู้สึกจุกจนพูดไม่ออก
"น้ำริน... แกออกมาจากห้องคุณพ่อได้ยังไง"
เสียงของปนินตาสั่นพร่าและขาดห้วง หล่อนมองสลับระหว่างพ่อผู้เป็นที่รักกับเด็กสาวที่หล่อนชิงชังเข้าไส้ ความรู้สึกผิดหวังและคลุ้มคลั่งพุ่งริ้วขึ้นมาจนเหมือนโลกทั้งใบที่เคยถือครองกำลังพังครืนลงต่อหน้าต่อตา
ปรานต์เมินเฉยต่อท่าทางของลูกสาว เขาทำเพียงขยั
