ความเงียบงันในห้องสมุดยามบ่ายถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างหนักหน่วง อ้อมกอดที่เคยอบอุ่นแบบผู้ใหญ่ใจดี บัดนี้กลับรัดรึงและโหยหาจนน้ำรินรู้สึกได้ถึงความต้องการที่ซ่อนเร้นมานานของคนตัวสูง ปรานต์ค่อยๆ ผละใบหน้าออกมาเพียงนิด สองมือประคองดวงหน้าหวานที่ยังเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาแววตาคมดุหลังกรอบแว่นที่เคยนิ่งสนิท บัดนี้กลับไหวระริกและแผดเผาด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนาที่เขาไม่คิดจะซ่อนมันไว้อีกต่อไป
"คุณท่าน..."
น้ำรินพึมพำเสียงแผ่ว สองมือที่วางอยู่บนอกกว้างสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่รัวเร็วไม่ต่างจากเธอ
"อย่าเรียกฉันแบบนั้น... น้ำริน"
เขาถอดแว่นสายตาวางลงบนชั้นหนังสือข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ สายตาของปรานต์ยามที่ไร้กรอบแว่นบดบังนั้นดูดิบเถื่อนและเปิดเปลือยความต้องการอย่างที่น้ำรินไม่เคยเห็นมาก่อน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดผิวหน้าจนเธอต้องพริ้มตาลง สัมผัสจากริมฝีปากที่ประทับลงบนหน้าผากไล
