Acıyı sevmek, acıya köle olmak, acıdan kurtulmak istememek ve en önemlisi artık acıyı kendine reva görmek...
Son zamanlarda bu durumdaydım. Acıyı kendime reva görüyordum. Zaten bu histe olmasam bu yola çıkmazdım. Çektiğim acıların sonunda artık özgür kalacağımı düşünüyordum. Özgür kaldığımda da acı çekmeye devam edecektim belki de. O duyduğum acı hissinin kaybolması korkutuyordu beni.
Ölene kadar acı çekmem gerektiğini hissediyordum. Mutluluğun bana haram olduğunu ve asla mutluluğu bulamayacağımı düşünüyordum. Mutluluk zor bulunan bir şey değildi kimileri için 1 liralık çikolata bile mutlu olma sebebiydi.
Ama benim için öyle değildi, en son saf mutlu olduğumda ne yapıyordum acaba? Neredeydim, kiminleydim diye sormayacağım.
Akça vardı yanımda yüksek ihtimal, onunla olduğum anlarda mutlu
