Kurt, bir müddet sessizce gözlerime bakmaya devam etti. Gözlerinde gördüğüm kabullenmişliği görsemde konuşmasını bekledim.
"Tamam." dedi. "Bizim için bunu yapacağım." içimden bir oh çektim. Travmasını atlamadan ona hamile olduğumu söylemek istemiyordum. Bu da ona cezamdı.
İstemediği bir bebeği travmasını atlattıktan sonra yine istemezse eğer bir daha onun yüzüne dahi bakmazdım. Benim için biterdi.
Keşke seni isteseydi de en başından bu olanları yaşamasaydık. Dedim bebeğime.
"O zaman üç ay sonra İstanbul'a beraber gittiğimiz de tedaviye başlayacağım." kaşlarım anında çatılırken yok artık dercesine baktım suratına.
"Aptal mısın be adam! Tedavi olmaya yarından itibaren başlayacaksın! Üç ay içinde iyileşmene bak, yoksa İstanbul'a gelmeyeceğim."
"Gelmeyecek misin?" dedi kaşlarını çatarak.
