MY DESIRE IN THE REAL HEIR

CHAPTER 8

**EZEKIEL HUDSON POV**

Lumipas ang isang araw, wala pa ring resulta ang paghahanap ng awtoridad sa mga magulang ko. Ginagawa naman daw nila ang lahat para magtagpuan lang sa pinangyarihan ng aksidente, pero wala silang nakitang bakas o naiwan na para masabi na buhay pa rin sila.

Sobrang nag-aalala siya, baka paano na sila. Pero wala siyang magawa kundi maghintay ng report ng mga pulis, kahit ang NBI.

Minsan, umiiwas na siya sa mga report. Maraming balita na parang nagmamarites lang sa kanto. Tulad ng sabi nila, huwag kong intindihin ang mga balitang iyon sapagkat walang kabuluhan.

Minsan, natanong niya ang sarili, bakit ako ang sinisi ng iba? Dahil ba ampon lang nila ako? Pero legal na ang ampon na nila sa kanya.

Sa bagay, para lang mapansin sila, sino bang hindi papansin ang balita kung tungkol sa sikat na pamilya at tanyag sa industriya? Minsan, ang attorney namin ang pinahaharap sa mga reporter! Minsan naman, ang sarili niyang attorney na si David Jalandoni, nakakapanawa ang mga balita.

Hindi na lang nilang i-broadcast na planado ang nangyari sa magulang niya.

Marahil, takot pa rin sila na bumalik ang mga paratang na walang tamang panghuhusga.

Walang nakakaligtas sa kanyang kamay; ano pa ang silbi ng pagiging Orsos niya kung hahayaan niyang masira ang kanyang reputasyon na ibinigay ng magulang niya, kahit ang pamilya ng magulang niya.

Tulad ngayon, kung saan palabas na siya ng building. "Sir, bakit parang wala kayong ginagawa para mahanap ang mga magulang mo sa mahabang panahon?" wika ng Ddjs TV network.

"Bago ko sagutin ang tanong, nasaan niyo nakuha ang ganyang balita na wala akong ginagawa? Ano sa tingin mo, hahayaan ko lang may mangyari sa kanila? Ano ang silbi ng pangalan na ibinigay nila sa akin? Bakit hindi isa-isahin ang mga balita? Nag-hire ako ng NBI agent na galing pa sa ibang bansa para lang hanapin."

Look, is this enough for you? What do you want, to see our family fall apart just because of what happened to my parents? Before you publish anything, make sure it's not fake news.

Because I know these kinds of questions and issues are just to boost your network's ratings. I'm ashamed of that kind of work; it's not even freedom of speech anymore, it's just deceiving people.

Just because our family is well-known, you think you can just do whatever you want, Miss Reporter?

His bodyguards pushed aside the reporters blocking his path. It’s like this every day, the same questions, the heat of the moment after the accident.

Don't they see how hard it is for me to face a future I can't see? But I know so many people are relying on me, so I have to be strong.

I'm also waiting for Teresa to come home. She hasn't arrived yet; maybe the letter I wrote to tell her what happened hasn't reached her.

Siya ang magdedesisyon kung ipatigil ang kanilang paghahanap sa magulang. Ayaw kong makialam dahil sa simula pa lang, alam niya kung hanggang saan lang siya bilang bahagi ng pamilya.

Ganun naman ang dapat gawin bilang ampon. Tanggap niya ang sarili; kung hindi man siya tanggap ng iba, wala akong pakialam doon.

Mahirap magpaliwanag sa tao kung sarado ang isipan. Bakit mo ipipilit ang bagay na hindi naman naging sa'yo mula sa simula?

Gusto ko lang ngayon ay pangalagaan ang ibinigay na pangalan ng kanyang naging magulang. Mula sa simula, alam niya na tinanggap siya at minahal bilang bahagi ng pamilya nila.

Sapat na iyon para sa kanya, kahit na nakikita man nila ang pagiging ganid ko. Problema nila iyon, hindi sa akin.

I make my own world sa larangan ng industriya kaya malaki ang pagkakaiba namin ng daddy ko.

Akala ba nila hahayaan ko lang na ganun ako hamakin? I'm not Carding Francisco anymore. Nawalang alam na hinayaan lang apakan ang pagkatao.

**MARIA THERESA POV**

Narito naman ako sa loob ng simbahan, nagdarasal para sa mga taong nasawi sa nakaraang bagyo sa Luzon. Yon kasi ang turo ni Mother Teresa: ipagdasal ang kapwa-tao.

Pagkatapos ng aking pagdarasal, siya naman ang pagsalubong namin ni Maya. Ano naman kaya ang sasabihin ng ibon na tayo? Minsan na-trauma na sumama sa kanya kasi kung ano-ano ang pinapakita sa kanya; ang huli ay ang komiks.

Pati ako, kung ano-ano rin ang nalalaman. Kung dati tahimik lang kami, ngayon naman minsan nagkukwentuhan kaming dalawa.

"Maria Theresa," tawag ko sa kanya.

"Oh, ano naman ang dala mong balita? Nakakatakot ka, ibon, minsan," wika niya.

"Grabe ka, Santa Maria Theresa, wala akong dala. Masyadong judgmental diyan. Yayain lang naman kita sa dating tambayan natin; masarap ngayon magtambay doon kasi mahangin." May parating na unos siguro kaya ganito ang panahon, ika niya.

"Ayusin mo lang, ibon, kundi isasabit kita sa puno nandoon."

"Patawarin ka ni Ama," biro tugon ni Maya.

"Sige, tara na."

Nakahiga kami sa damuhan habang nakatingin sa taas. Ang sarap ng hangin, tulad ng sinabi ni Ibon, na may kaunting lakas na parang sinasabi na may dalang panganib. Pinikit niya ang kanyang mga mata at nanalangin sa itaas.

"Theresa, alam mo, may nais akong sabihin sa'yo! Minsan ko lang ito sasabihin! Hindi na ako masaya habang tumatagal ako dito; hindi ko alam kung bakit, pero 'yon ang nararamdaman ko.

May nais akong abutin na alam ko na hindi ko makukuha dito. Hindi ko alam kung ano 'yon dahil hindi ko pa nakikita. Alam mo 'yong ganun pakiramdam. Pero promise, noong maliit pa ako, ito ang pangarap ko.

Hindi ko lang alam kung bakit. Kaya naniniwala na ako na kapag nagiging matured ang isang tao, nagbabago ang mga kinahiligan.

"Baka, Ibon, dahil sa nakikita mo," kanyang tugon.

"Hindi ko alam, Theresa, pero gusto kong maging Dora Explorer tulad ng pinanood ko noong maliit pa ako. Lahat ng pupuntahan niya."

"Jusko, Ibon, cartoon 'yon! Hindi ka naman cartoon. Totoo tayo at wala tayo."

Wala tayo sa TV, jusko, patawarin ka, Ibon. Ano ang iniisip mo, sarili mo, anime ka?

"Hay naku, Maria Theresa, hindi mo naman nauunawaan ang sinasabi ko eh." Iwan ko sa'yo! Parang kang tao noong 20 BC eh."

"Kasalanan ko pa ba? Kaya bumangon siya at sumakay sa tiyan ni Ibon, at kiniliti niya ng walang humpay."

"Tama na! Tama na, Maria Theresa Orsos," ang kanyang sigaw, na kinatigil naman.

"Sorry na, Ibon. Paano kasi, ikaw, sabi mo tao ako ng unang panahon. Ano na lang ang hitsura ko, urangutan, hmmmm."

"Nakakatawa ka talaga kahit kailan. Halika nga dito, sarap mong pektusan, ano? Kung ako bobo sa mga ginagawa ng tulad natin, ano ka na lang, super duper bobo.

Pero sa ganun, bagay lang naman mahina tayo, dahil mas lamang naman tayo sa salita ng Bibliya at akademya, kaya okay lang maging inosente tayo.

Isa pa, ang ganda mo kaya parang artista ka, yung may kambal na anak, hindi ko lang alam ang pangalan nila.

Ganda natin ay nakatago sa kasuotan natin, tingnan mo nga oh, umiikot ako na kala mo model.

Natatawa na lang ako sapagkat tama naman ang sinabi ni Ibon; wala kaming ideya kung ano ang ginagawa ng iba sa labas. Sa edad ko, ito ay never pa kami nakapagsuot ng hapit na damit.

May dress code kami dito sa kumbento, kahit pang-tulog lamang, ganun pa rin. At nakasanayan na rin namin.

Sabi nga sa 1 Timothy 2:9-10:

"I also want the women to dress modestly, with decency and propriety, adorning themselves, not with elaborate hairstyles or gold or pearls or expensive clothes, but with good deeds, appropriate for women who profess to worship God."

Kaya ganito kami manamit. Tara na, Ibon; baka abutan tayo ng ulan, parang iba kasi ang kalangitan.

"Kaya nga," tugon niya.

Hindi pa kami nakatayo nang marinig namin ang nagsalita na si Jane na parang hinahabol ng kabayo.

"Narito lang pala kayo! Kung saan-saan ko kayo hinanap," wika niya na hinihingal.

"Bakit mo naman kami hinanap?" tugon ni Theresa.

"Pinahahanap ka ni Father Jojo, kasi may liham na dumating galing sa pamilya mo."

Kaya tatlo kaming tumakbo papunta sa opisina ni Father Jojo. Pumasok na kami na walang alinlangan. "Pinatatawag niyo daw ako, Father Jojo, ano po ang meron?"

"May liham ka! Gusto ko, Maria, na maging matatag sa kakaharapin mong problema at manalig sa Kanya sa taas," ang wika ni Father Jojo.

Hindi ko siya maunawaan kung ano ang nais niyang iparating. Naguguluhan ako, halos nakatingin sa akin ang lahat, pati na si Mother Thesa, kaya kinuha ko ang liham mula sa kamay niya.

Dahan-dahan ko itong binuksan, habang binabasa ko, naramdaman ko ang lakas ng t***k ng aking puso.

Hanggang sa kalagitnaan ng aking pagbabasa, nadidilim na ang aking paningin at hindi ko na napaglabanan, kaya nawalan ako ng ulirat; dinig ko na lang ang kanilang tawag.

"M-Maria Theresa........