Sumayaw lang ako ng sumayaw hanggang mapagod ako. Binaliwala ko ang tawag nila sa ulan na may kasamang kidlat. Yung sakit sa dibdib ko dahil sa pagnanasa ko sa sarili kong kuya at nasaktan ko ang Mommy ko, na walang ginawa kundi mahalin ako at suportahan ang nais ko sa buhay ko.
Hindi na maibalik ang nasira kong tiwala nila. Nahiya ako sa sarili ko, bakit nawala ang pader na ako mismo ang gumawa para maging isang huwarang anak. Ano ang silbi ng pagtira ko sa kumbento at pagbabasa ng Bible kung madali lang akong madala sa sigaw ng laman?
Ito na ba ang sinasabi nila, sa huli ang pagsisi? Halos manglabo na ang aking mata dahil sa ulan at luha kaya unti-unti akong pumikit at nawalan ako ng malay.
Gusto kong yakapin ang anak ko na nakahiga sa kanyang higaan at sabihin, "Sige na, pumapayag na
