My Boyfriend Is A Beggar

Miss… may barya ka po?” Napahinto si Mira, isang third-year college student sa isang state university sa Maynila. Bitbit niya ang mabigat na bag, pawis na pawis, at halatang pagod sa klase. Pero ang tinig na narinig niya ay hindi basta-basta — may lambing, may lungkot, may pagod. Sa ilalim ng tulay, may isang lalaking nakaupo. Marumi ang damit, basang-basa ang buhok, at nanginginig sa lamig. Sa tabi niya, may isang lata na puno ng kalawang at ilang baryang mahina ang tunog sa ulan. “W-wala akong barya eh,” sagot ni Mira, sabay ngiti. “Okay lang po…” sagot ng lalaki, sabay yuko. Paglalakad na sana siya, pero napahinto ulit. May kung anong kumurot sa puso niya. Hindi niya alam kung awa ba o curiosity, pero parang may kakaiba sa lalaki. Hindi siya mukhang ordinaryong pulubi — malinis ang mata, matuwid manamit kahit luma, at may kakaibang dignidad sa paraan ng pagkilos. Kinabukasan, habang pauwi si Mira galing sa library, nadaanan niya ulit ‘yung ilalim ng tulay. Nandoon pa rin ‘yung lalaki, nakaupo, at tila gutom. Hindi niya na napigilan. Nilapitan niya ito dala ang plastic ng pandesal at isang boteng tubig. “Uy, kumain ka muna,” sabi ni Mira, sabay abot. Nagulat ang lalaki. “Para sa akin ‘to?” “Oo. Kain ka, baka di ka pa nag-aalmusal.” “Salamat ha…” sagot ng lalaki habang maingat na tinatanggap ang tinapay. “By the way, ako nga pala si Eli.” “Mira,” sagot ng dalaga, sabay ngiti. Mula noon, halos araw-araw niyang nakikita si Eli. Minsan nagdadala siya ng ulam galing sa bahay, minsan simpleng tinapay lang. Pero lagi silang nagkukwentuhan — tungkol sa buhay, sa mga pangarap, sa mga bagay na tila magkalayo pero magkalapit sa puso. “Bakit ka dito nakatira?” minsang tanong ni Mira. “Mas tahimik dito. Wala masyadong peke,” sagot ni Eli habang nakatingin sa langit. “Peke?” “Yung mga taong nagpapanggap na mabuti, pero hindi naman. Mas totoo pa nga ‘yung mga taong nasa lansangan eh — kahit mahirap, marunong pa ring ngumiti.” Tahimik lang si Mira. Hindi niya alam kung anong klaseng lalim meron sa mga salitang ‘yon, pero ramdam niya — may pinanggagalingan. Habang pinapanood niya si Eli na ngumiti, may kakaibang init sa dibdib niya. Hindi ito awa. Iba. Parang pag-aalala na may halong paghanga. Kinabukasan, umulan nang malakas. Sa gitna ng ulan, bumalik si Mira sa ilalim ng tulay para kumustahin siya. Pero wala si Eli. Nataranta siya. Hanggang sa narinig niya ang boses mula sa likod. “Hinahanap mo ako?” Paglingon niya, nandoon si Eli, basang-basa, pero may ngiti sa labi. “Akala ko umalis ka na,” sabi ni Mira, halatang nag-aalala. “Hindi ako aalis hangga’t hindi kita ulit nakikita.” Napatingin si Mira, napalunok. Hindi niya alam kung anong ibig sabihin noon. Pero isang bagay ang sigurado: Simula nang araw na ‘yon… nag-iba na ang takbo ng mundo niya. --