Harutan
1207 Words
CHAPTER 1
THIRD PERSON POV
Sa tahimik ngunit punong-puno ng tsismis na lugar ng Santo Birhen, Brgy. Marupok, Sitio Makisig, walang araw na hindi may bagong kwento. Mapa-umaga, tanghali, o gabi laging may nagbubulongan sa kanto, may nakadungaw sa bintana, at may nagkukunwaring nagdidilig ng halaman pero ang totoo, nakikinig lang sa usapan ng iba.
At sa gitna ng makukulit at mapanuring mata ng mga kapitbahay, doon nagsimula ang kakaibang kwento nina Sasha Sipsipera, 26 years old, at Houten Tikimero, 44 years old.
Magkadugo sila kapatid ng ina ni Sasha si Houten. Iisang bahay, iisang bubong, iisang kusina, at halos iisang mundo ang ginagalawan nila. Mula pagkabata, lumaki si Sasha na tinatawag si Houten ng “Angkol” isang tawag na dapat ay simple lang… pero sa kanila, parang may ibang kahulugan na.
“Angkol! Angkol! Angkol!” malakas na sigaw ni Sasha mula sa sala habang pababa ng hagdan.
Napapailing si Houten na noon ay abala sa pag-inom ng kape. “Ano na naman ‘yon, Sasha? Parang may sunog ah.”
Biglang lumitaw si Sasha sa harapan niya nakasuot ng fitted na blouse at pencil skirt, halatang papasok sa trabaho. Maayos ang ayos ng buhok niya, at may bahagyang lipstick na lalong nagpaangat sa natural niyang ganda saglit na natigilan si Houten.
“Tsk,” bulong niya sa sarili. “Anak ng ba’t parang araw-araw gumaganda ‘to?”
“Ano?” taas-kilay na tanong ni Sasha habang nakapamewang.
“Wala,” mabilis niyang sagot sabay iwas ng tingin. “Bakit? May kailangan ka na naman?”
“Hatid mo ako.”
“Ha?” kunwari’y nagulat si Houten. “Hindi ba marunong mag-commute ang isang tulad mong independent woman?”
“Angkol…” biglang lumambot ang boses ni Sasha habang lumapit at bahagyang yumuko para sumilip sa mukha niya. “Mainit. Tsaka ayoko mapagod. Tsaka… gusto ko lang.”
Napakunot-noo si Houten pero hindi maitago ang bahagyang ngiti. “Gusto mo lang, ha?”
“Oo,” nakangiting sagot niya. “Tsaka para may kasama ako. Baka may mang-harass sa akin sa daan.”
Napailing si Houten. “Kung may mang-harass sa’yo, baka ikaw pa ang mang-harass sa kanila.”
“Ay grabe siya!” sabay hampas ni Sasha sa braso niya.
“Aray! Ang lakas mo pa rin ah. Parang hindi ka babae.”
“Gusto mo bang patunayan?” mapang-asar na tanong ni Sasha habang nakataas ang kilay.
Napalunok si Houten. “Hoy, tigilan mo nga ako sa mga ganyang tingin mo.”
Ngumisi si Sasha. “Anong tingin?”
“Yung… parang may balak kang kalokohan.”
“Eh, ikaw naman ang may iniisip,” pabirong sagot niya sabay talikod. “Tara na nga, late na ako.”
Paglabas pa lang nila ng bahay, ramdam na agad ang mga matang nakasunod sa kanila.
“Uy, si Sasha oh! Ang aga-aga, ang ganda-ganda!” bulong ng isang kapitbahay habang kunwaring nagwawalis.
“At yung kasama niya… si Houten ‘yon, diba? Hatid na naman siya?” sabat ng isa.
“Grabe naman ‘yan. Araw-araw na lang? Parang hindi na normal ah…”
“Eh magkadugo naman sila”
“Eh bakit ganon ang tinginan?”
“Shhh! Baka marinig ka!”
Napailing si Sasha habang naglalakad. “Naririnig mo ‘yon, Angkol?”
“Alin?” kunwari’y walang pakialam si Houten habang sinisipa ang maliit na bato sa daan.
“Yung mga marites.”
“Hayaan mo sila. Wala naman silang magawa sa buhay kundi pag-usapan tayo.”
“Pero minsan nakakainis din, ha,” sabay pout ni Sasha.
Biglang napatingin si Houten sa labi niya. Saglit siyang natulala bago umubo. “Ehem… wag mo na lang pansinin.”
“Angkol…” biglang lumapit si Sasha at hinawakan ang braso niya.
“Ano na naman?”
“Kung sakaling totoo man ang sinasabi nila…” mahina niyang bulong.
Napatigil si Houten. “Ano ibig mong sabihin?”
Ngumiti si Sasha yung ngiting may halong panunukso. “Wala lang. Baka lang naman.”
“Loko ka talaga,” sabay pisil ni Houten sa pisngi niya.
“Aray! Angkol!” napatawa si Sasha. “Sinasaktan mo ako ha!”
“Para tumino ka.”
“Eh hindi ako matino,” sagot niya habang nakangisi.
Napailing si Houten pero halatang natutuwa. “Oo na, ikaw na ang pasaway.”
Pagdating nila sa motor ni Houten, agad itong umupo at sinuot ang helmet.
“Angkol…” malambing na tawag ni Sasha habang nakatayo lang.
“Ano pa?”
“Yakap ako.”
Napakunot-noo si Houten. “Ha?”
“Eh diba sasakay ako?” sagot niya na parang inosente.
“Ah… oo nga,” medyo natameme siya.
Umupo si Sasha sa likod at walang pag-aalinlangang yumakap sa bewang niya. Mahigpit.
“Angkol…”
“O-oo?” medyo nanigas si Houten.
“Ang bango mo.”
Halos mabilaukan siya. “Ikaw, Sasha ha”
“Anong ikaw?” natatawa nitong sagot.
“Wag mo akong ginaganito.”
“Ginaganito? Ano bang ginagawa ko?” inosenteng tanong niya pero halatang may laman.
Napailing si Houten. “Ewan ko sa’yo. Basta kumapit ka nang maayos.”
“Mas mahigpit pa?” sabay dikit ng katawan niya.
“Hoy!”
“Baka mahulog ako eh,” natatawa niyang sagot.
“Hindi ka mahuhulog. Ako ang mahuhulog sa ginagawa mo.”
“Talaga?” bulong niya malapit sa tenga ni Houten.
Saglit na natahimik si Houten bago pinaandar ang motor. “Sasha… tigilan mo ako.”
“Bakit?” tanong niya habang bahagyang tumatawa. “Hindi mo ba gusto?”
Hindi agad nakasagot si Houten at doon sa simpleng biyahe na iyon, sa gitna ng mainit na hangin at maingay na kalsada may kung anong namumuong kakaiba sa pagitan nilang dalawa.
Hindi malinaw. Hindi tama. Pero hindi rin basta mapigilan. Habang umaandar ang motor, mas lalong humigpit ang yakap ni Sasha.
“Angkol…”
“O?”
“Salamat ha.”
“Para saan?”
“Sa paghatid mo. Sa pagiging… ikaw.”
Napangiti si Houten kahit hindi siya nakikita. “Wala ‘yon.”
“Alam mo…” bulong ni Sasha. “Kung hindi ka Angkol ko”
Biglang napahinto si Houten sa pagmamaneho, bahagyang napa-preno.
“Anong ibig mong sabihin?” seryosong tanong niya.
Saglit na natahimik si Sasha, tapos ngumiti ulit. “Wala lang. Joke lang.”
“Hindi ka nakakatawa.”
“Pero natawa ka naman kanina,” pang-aasar niya.
Napailing si Houten. “Sasha, delikado ka.”
“Bakit? Kinakabahan ka ba sa akin?”
Hindi siya sumagot pero sa loob-loob niya, alam niya ang sagot. Oo, at yun ang mas nakakatakot. Pagdating nila sa harap ng opisina ni Sasha, dahan-dahan siyang bumaba sa motor.
“Salamat, Angkol,” sabay kindat.
“Magtrabaho ka nang maayos.”
“Oo naman,” sagot niya, pero bago tuluyang pumasok, bigla siyang lumapit ulit.
“At saka…” bulong niya malapit sa tenga ni Houten, “mamimiss mo ako, no?”
Napanganga si Houten habang siya’y tumatawa na papasok sa building. At mula sa malayo, may mga matang nakamasid na naman.
“Ay naku… may something talaga sa dalawang ‘yan.”
“Sinabi ko na nga ba eh…”
“Abangan natin ang pagsundo n'yan mamaya.”
- Writer
