Kutya
1111 Words
CHAPTER 3
SASHA POV
Pagpasok ko pa lang sa company na pinagtatrabahuan ko, ramdam ko na agad ang kakaibang aura sa paligid. Hindi dahil productive ang mga tao kundi dahil… mainit ang tsismisan.
“Uy, ayan na siya…”
“Si Sasha oh!”
“Yan yung alam mo na…”
“Shhh! Parating!” Napairap na lang ako habang naglalakad papunta sa desk ko, bitbit ang bag ko at taas-noo na parang walang naririnig.
Mga marites talaga… wala nang ginawa kundi mag-imbento.
“Nilalandi daw ang tiyuhin…”
“Parang hindi magkadugo…”
“Grabe naman ‘yun”
“CHEEEE!” mahina pero gigil kong bulong sa sarili ko habang umupo.
Wala akong pake as in zero kung anong iniisip nila, problema na nila ‘yon. Hindi ko naman ikakabawas ang iniisip nila. Pero habang binubuksan ko ang computer ko at inaayos ang mga papeles. Biglang pumasok sa isip ko si Angkol si Houten. Yung itsura niya kanina… yung paninita niya… yung reaksyon niya kapag inaasar ko siya… napahinto ako.
“Ano ba ‘to…” bulong ko habang nakatingin sa screen pero wala namang ginagawa.
“Bakit ba sa tuwing kasama ko siya…” napakagat ako sa labi ko. “Sumasaya ako?”
Napahawak ako sa noo ko. “Ano ka ba, Sasha… gising! Tiyuhin mo ‘yon.”
Pero…
“Angkol…” napangiti ako nang hindi ko namamalayan. “Bakit ang dali mong guluhin?”
“Hoy!” Bigla akong napatalon sa gulat.
“AY!” sabay lingon ko nakatayo sa likod ko ang best friend k si Liza nakangisi na parang may nahuling sikreto.
“Girl…” taas-kilay niyang sabi. “Kausap mo sarili mo?”
“Hindi ah!” mabilis kong sagot.
“Talaga?” umupo siya sa tabi ko. “Eh bakit parang kinikilig ka diyan mag-isa?”
“Hindi nga!”
“Sus,” sabay tawa niya. “Blooming mo ah!”
“Ano ba ‘yang blooming-blooming na ‘yan…” sabay iwas ko ng tingin.
“Hindi mo matatanggi!” sabay hawak niya sa pisngi ko. “May glow ka! Iba ‘to, girl… hindi ‘to galing sa skincare.”
“Galing ‘to sa good genes,” sagot ko.
“Good genes o good ‘Angkol’?” sabay hagalpak niya.
“LIZA!” sabay hampas ko sa kanya.
“Ano ba? Totoo naman!” tawa pa rin niya. “Araw-araw ka na daw hinahatid ah?”
“Eh ano naman?” taas-noo kong sagot.
“Eh bakit parang proud ka pa?”
“Hindi ah!”
“Eh bakit ngumiti ka?”
“Hindi ako ngumiti!”
“Eh bakit namula ka?”
“INIT KASI!”
“Init o may init ka?” sabay kindat niya.
“GAGO KA TALAGA!” sabay tawa ko na rin hindi pa kami tapos, biglang sumingit ang isa pa naming kaibigan si Maricel.
“Anong meron? Parang ang saya niyo ah!”
“Si Sasha kasi,” bungad ni Liza. “In love na yata.”
“HA?!” napasigaw ako.
“In love?” sabay lapit ni Maricel. “Kanino?!”
“Sa Angkol niya,” diretsong sagot ni Liza.
“HOY!” sabay takip ko sa bibig niya. “Baka marinig ka ng buong opisina!”
“Eh totoo naman!” pilit niyang sabi kahit natatakpan ang bibig niya.
“Ay grabe…” natatawa si Maricel. “Level up na pala ‘yan ah.”
“Wala nga!” sabay bitaw ko kay Liza. “Mga baliw kayo!”
“Eh bakit lagi mong kinukwento?” tanong ni Maricel.
“Kinukwento ko lang kasi… nakakatawa siya.”
“Talaga?” taas-kilay ni Liza. “Eh bakit kapag kinukwento mo, parang may background music na romantic?”
“WALA KAYA!”
“Eh bakit may slow motion ka pa minsan?” dagdag ni Maricel.
“HOY!”
“Tapos yung ngiti mo…” sabay hawak ni Liza sa mukha ko. “Ganito” ginaya niya ang ngiti ko.
“STOP!” sabay tawa ko habang tinutulak sila.
“Girl…” seryosong sabi ni Maricel pero may halong ngiti. “Hindi ka ba nawe-weirduhan?” Saglit akong natahimik.
“Hindi ko alam…” amin ko.
“Basta… kapag kasama ko siya… masaya ako.” Biglang nagkatinginan si Liza at Maricel tapos sabay ngumisi.
“Ay nako…” sabay sabi nila.
“Ano?”
“Delikado ka na, girl.”
“Bakit?”
“Kasi hindi na ‘yan simpleng saya,” sabi ni Liza.
“May halong… kilig,” dagdag ni Maricel napakagat ako sa labi ko.
“Hindi ko alam kung anong meron…” bulong ko. “Basta… iba siya.”
“Eh siya?” tanong ni Liza. “Iba rin ba tingin niya sa’yo?” Napaisip ako naalala ko yung kanina yung paraan ng pagtingin niya… yung pag-iwas niya… yung pagkapikon niya kapag inaasar ko siya… napangiti ako.
“Siguro…” mahina kong sagot.
“SIGURO?!” sabay sigaw nilang dalawa.
“HOY! Wag kayong maingay!”
“Girl, obvious na obvious!” sabi ni Maricel.
“Obvious saan?”
“Sa mata niya,” sagot ni Liza. “At sa reaksyon niya.”
“Anong reaksyon?”
“Yung parang gusto ka niyang sakalin… pero hindi niya magawa kasi gusto ka rin niyang yakapin.”
“HAHAHAHA!” sabay tawa naming tatlo.
“Grabe kayo…” napailing ako pero hindi mawala ang ngiti ko.
Biglang sumingit si Maricel, “Pero girl, real talk…”
“Ano?”
“Magkadugo kayo.” Biglang natahimik.
“Alam ko,” sagot ko.
“Eh bakit”
“Hindi ko alam,” sabay buntong-hininga ko. “Hindi ko pinlano ‘to.”
“Eh anong plano mo?” tanong ni Liza ngumisi ako.
“Wala.”
“Wala?!”
“Oo,” sabay tawa ko. “Bahala na.”
“GAGO KA TALAGA!” sabay tawa nilang dalawa.
“Basta…” sabay tingin ko sa kanila. “Sa ngayon, masaya ako.”
“At kung may problema…”
“Sasapakin ko sila,” sabay flex ko ng kamay ko.
“AY!” sabay atras ni Liza. “Violent!”
“Hindi ah,” sabay tawa ko. “Protective lang.”
“Protective o possessive?” sabat ni Maricel.
“HOY!”
“HAHAHAHA!” At sa gitna ng tawanan namin, ingay ng opisina, at walang katapusang biruan
Isang bagay ang hindi ko maitatanggi habang iniisip ko si Angkol… Mas lalo akong napapangiti at kahit anong sabihin ng iba. Wala akong pake kasi sa puso ko… May kakaibang saya na hindi ko maipaliwanag at sa tingin ko ito pa lang ang simula ngunit bawal.
- Writer
