Gecenin sessizliği konağın bahçesini sarıp sarmalamıştı. Herkes çoktan odasına çekilmiş, taş duvarların ardında uykulara dalmıştı ama Narin’in göz kapakları bir türlü ağırlaşmıyordu. Düşünceler zihninde döne döne aynı yere çarpıyor, içinden çıkamadığı bir sıkıntıya dönüşüyordu. İçine dolan kırgınlık, artık odanın duvarlarına sığmıyordu.
Yavaş adımlarla koridordan çıktı. Konağın ağır kapısını sessizce açıp bahçeye indi. Çimenlerin serinliği terliklerinden içeri süzülürken, çardağa doğru yürüdü. Oturduğu anda omuzları düştü. Sanki tüm yükü şimdi taşıyormuş gibi. Başını ellerinin arasına alarak sessizce ağlamaya başladı. Gözlerinden süzülen yaşlar, bahçedeki ay ışığına karışıyordu.
Tam o sırada, arkasından gelen hafif ayak seslerini duyamadı bile. Derin düşüncelerinin içindeydi. Sessizli
