Konağın önündeki karmaşa yavaş yavaş dağılırken, Boran eli hâlâ Narin’in belindeydi. Onu kalabalığın ortasında sakınan bir beden diliyle yürütüyordu. Narin’in adımları yavaş, gözleri hâlâ demin yaşananlardan ürkmüş şekilde dalgındı. Konağın merdivenlerini tırmanırken Boran başını hafifçe eğdi, ona baktı.
“Çok korktun mu?” diye sordu sesi yumuşaktı, alışılmış sertliğinden uzak.
Narin başını hafifçe salladı. Gözleri hâlâ uzak bir noktaya takılmış gibiydi. “Silah sesleri... beni hep korkutur,” dedi usulca. “Bir an, yine bir şey olacak sandım...”
Boran kaşlarını çattı, yüzünde suçluluğa yakın bir gölge belirdi. Elini Narin’in sırtına koydu, odalarına girene kadar hiçbir şey söylemedi. Kapı kapanır kapanmaz Narin’e döndü. Gözlerinin içine baktı, sonra başını eğip, dudaklarına kısa bir öpücük
