Rojda, konağın taş koridorlarında ağır adımlarla ilerliyordu. Herkes odasına çekilmişti ama onun içi içini yiyordu. Avuçlarının içinde sıktığı mendil, öfkesinin tek tanığıydı. Kalbindeki huzursuzluk, gecenin sessizliğini delip geçecek gibi büyüyordu. Adımları onu fark etmeden Boran ve Narin’in kaldığı odanın önüne getirdi.
Bir an durdu. Kapalı kapının ardından gelen hafif iniltili sesler, odada yalnızca uyunmadığını gösteriyordu. Rojda’nın gözleri kısıldı. Kaşları çatıldı. İçinden bir volkan gibi yükselen kıskançlık, kalbini yakıp geçti. Dişlerini sıktı. “Demek ki o da elini çabuk tutmuş...” diye mırıldandı kendi kendine.
Geri döndü. Merdivenlerden inerken elini duvara dayamak zorunda kaldı; çünkü içindeki öfke artık yalnızca kıskançlıktan ibaret değildi. Bu konağın yeni düzeninde, yavaş
