Sabahın ilk saatleri…
Konağın ağır ahşap kapısı sessizce açıldığında, Rojda’nın yüzünde belirsiz bir memnuniyet vardı. Saçları itinayla taranmış, üzerine sade ama gösterişli bir elbise giymişti. Boran ise onun birkaç adım arkasından geliyordu. Gözleri hafif kan çanağı gibi, yüzü ise alışıldık sertliğinden uzak ve gergin… Sanki geceye dair net bir şey hatırlayamıyormuş gibi huzursuzdu.
Odadan çıkmadan önce Rojda yatağın kenarında oturmuş, ayakkabısının tokasını kapatıyordu. Boran odanın içinde bir ileri bir geri yürüdü. Sonunda dayanamayıp sordu:
“Ben burada… niye kaldım?”
Sesi boğuktu.
“Gece neden odamda değildim? Ne oldu Rojda?”
Rojda bir an durdu. Gözlerinde kısa bir tereddüt beliriverdi. Sonra hafifçe başını eğdi, sesi yumuşak ama kontrollüydü.
“Yani... sen hatırlamıyor musun?”
