Narin lavabodan dönüyordu ama aklı karmakarışıktı. Serhat’ın az önceki, “Kendinizi ezdirmeyin” sözleri kulağında hâlâ çınlıyordu. Yine de Delal Hanım’ın yüzündeki o sert ifade ve biraz önceki tavrı, boğazına düğüm gibi oturmuştu. Koridorun köşesini dönerken karşıdan Fatıma çıktı.
Fatıma her zamanki gibi sade bir ev elbisesi giymişti, saçları omuzlarına dökülüyordu. Ama yüzünde tuhaf bir ciddiyet vardı. Narin tam selam verecekken Fatıma yavaşça durdu, bakışlarını ona dikti.
“Sakın…” dedi alçak bir sesle, “orada sende bir sorun olmasa bile, Boran’la papaz olma.”
Narin durdu, anlam veremeyerek kaşlarını çattı. “Nasıl yani? Anlamadım abla.”
Fatıma etrafa bakındı, koridorun iki ucunu kontrol etti. Kimse yoktu. Bir adım daha yaklaştı. “Yıllar önce sana yaptıklarını bana da yaptılar,
