Pagkatapos ng ilang gabi ng pag-iisip, alam kong kailangan na naming mag-usap ni Jace. Hindi na puwedeng patagalin pa ang tensyon sa pagitan namin, lalo na’t ramdam ko ang unti-unting paglayo namin sa isa’t isa. Hindi ko na kaya ang pagdududa at ang tanong kung totoo nga bang ako lang ba o may iba pa siyang nilalapitan.
Kinabukasan, nag-set kami ni Jace ng oras para magkita. Pinili ko ang lugar na tahimik at malayo sa mga mata ng ibang tao—sa isang park sa likod ng campus na madalas naming tambayan noong mga unang linggo ng aming pagkakaibigan. Dumating ako ng mas maaga, naglalaro sa isipan ang mga bagay na gusto kong sabihin. Ngunit kahit gaano ko kagusto maging matatag, hindi ko maiwasang kabahan.
Ilang minuto lang ang lumipas nang makita kong dumarating si Jace. Nakita ko ang seryoson
