Nagsimula ang bagong linggo nang may kakaibang katahimikan. Tila nagbago ang lahat mula noong huling pag-uusap namin ni Jace. Hindi ko maipaliwanag kung bakit, pero kahit masakit pa rin ang nangyari, pakiramdam ko ay gumaan ang aking loob. Para bang may natanggal na bigat sa akin, kahit alam kong mahaba pa ang prosesong tatahakin.
Pagdating ko sa school, pumasok agad ako sa klase. Hindi ako agad nakipag-usap sa mga kaklase ko. Gusto kong manatiling tahimik muna sa isang sulok. Habang binubuksan ko ang aking notebook, naramdaman kong may mga matang nakatingin sa akin. Nang tingnan ko kung sino iyon, si Jace ang nakita ko. Tila nagulat din siya nang magtama ang mga mata namin, pero nag-iwas siya ng tingin. Tila wala na akong naramdamang emosyon sa mga oras na iyon. Kung dati’y bawat sulyap
