Nagmumuni-muni ako habang nakaupo sa parke, naisip ko ang mga sinabi ni Jace. Tila ang bawat salita niya ay naglalaman ng mga emosyon na matagal ko nang naipon. Ngunit hindi ko pa rin alam kung paano ko dapat tugunan ang kanyang mga pahayag. Ang puso ko ay tila naglalaban sa isipan ko—ang sakit ng nakaraan at ang pagnanais na muling subukan ang isang bagay na maaaring magdala ng saya sa akin.
“Hindi ko alam kung dapat pa akong makinig,” sabi ko sa sarili ko, tumitig sa mga naglalakihang puno sa paligid. “Ngunit, baka may dahilan kung bakit siya bumabalik.”
Maya-maya, naramdaman ko ang presence ni Jace sa likuran ko. Humarap ako sa kanya na may halong takot at pag-asa. Naka-upo na siya sa tabi ko, tila naghihintay sa sagot ko. Ang mga mata niya ay puno ng sinseridad, ngunit hindi ko alam
