HANGGANG SA MAKARATING kami sa bahay ay panay pa rin ang kulit ni Dos sa akin. Pilit pa rin nitong ikinokontesa ang tungkol sa pagtulog nga ni Thirdy sa tabi namin ngayong gabi.
Patay-malisya naman, ay hindi ko ito pinapansin. Panay lang ang ngiti ko rito, kaya naman buong biyahe ay kulang na lang dumikit na ang nguso nito sa dashboard ng sasakyan, dahil sa haba niyon.
Maka-ilang ulit din itong nagpakawala ng mabibigat na mga paghinga, at ilang magkakasunod na palatak.
Maging sa hapag kainan, ay hindi nito pinaligtas. Sa tuwing magtatama ang mga mata namin ay nagpu-puppy eyes ito sa akin, at saka lumalabi na parang nagpapa-awa.
Panay din ang mga pasimpleng sagi nito sa gilid ng hita ko, kahit pa abala sa pakikipag-usap kina Daddy Leandro at Rolly.
May isang pagkakataon pa nga, na pupu
