I LOVE YOU, TOO.
Hindi ko alam kung naisatinig ko pa ba iyon dahil kaagad na akong hinatak ng nararamdaman kong pagod at antok. Ni hindi ko na nga nakuhang bumaba para sa hapunan. Antok na antok at patang-pata na talaga ang katawan ko.
Nang magising ako ay mag-isa na lamang ako sa kama. Hindi ko alam kung umaga na ba, o madaling araw pa dahil nakababa pa rin ang makakapal na kurtina na humaharang sa pagpasok ng sikat ng araw sa loob ng aming silid.
Wala na si Dos sa tabi ko, pero parang natatandaan ko na naalimpungatan ako nang bumangon ito kanina.
"Hmm. . . what time is it?" Nakapit pa halos ang mga matang tanong ko rito.
Naramdaman ko ang paghalik nito sa ulo ko bago masarap na hinagod ng mga daliri ang buhok ko. Muli tuloy akong napapikit.
"It's still early, Angel. Matulog ka pa.
